“โฮก...”
หมีขาวพ่นไอขาวออกจากปาก ปกคลุมพื้นที่ที่อาต๋ายยืนอยู่ทันที ก่อนจะแช่แข็งมันไว้กับที่ในพริบตา
จากนั้นเสาน้ำแข็งขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นในมือหมีขาว มันเหวี่ยงเสาน้ำแข็งฟาดใส่อาต๋ายอย่างแรง
“!!!”
หยางปินและคนอื่น ๆ ใจหายวาบ
“ต้องเล่นกันแรงขนาดนี้เลยเหรอ!”
“ตูม!”
เสาน้ำแข็งฟาดโดนอาต๋ายอย่างจัง น้ำแข็งที่เกาะร่างแตกกระจาย ขณะเดียวกันก็ซัดมันกระแทกพื้นอย่างแรง
ขณะที่หมีขาวกำลังจะถอนหายใจอย่างโล่งอก ร่างของอาต๋ายก็พุ่งทะยานขึ้นมาอีกครั้ง บนตัวไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย มันปรากฏตัวตรงหน้าหมีขาวด้วยความเร็วประหนึ่งสายฟ้า ยกหมัดซัดเข้าใส่ตั้งแต่แรกแล้ว
แววตาหมีขาวฉายความตื่นตะลึงขึ้นมาอีกครั้ง มันกำหมัดแน่นแล้วพุ่งเข้าปะทะเช่นกัน
“ตึง...”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น หมีขาวถอยหลังติดกันสามก้าว ส่วนอาต๋ายกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร
หมัดปะทะหมัด ผลแพ้ชนะเห็นกันชัด ๆ!
เห็นได้ชัดว่าพละกำลังของหมีขาวเหนือกว่าอาต๋ายมาก
แต่ถึงจะกระเด็นออกไป อาต๋ายก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งเข้าใส่หมีขาวอีกครั้ง
หมีขาวเองก็เลิกใช้การโจมตีด้วยน้ำแข็ง แล้วเปลี่ยนมาซัดหมัดปะทะกับอาต๋ายตรง ๆ
“ตึง ๆ ๆ...”
เสียงปะทะทุ้มต่ำดังไม่ขาดสาย ศพหนึ่งกับหมีหนึ่งเปิดฉากต่อสู้ระยะประชิด ทุกครั้งที่ปะทะกันจะเกิดเสียงกึกก้องต่ำ ๆ ราวกับแรงกระแทกซัดเข้ากลางใจทุกคน ทำให้คนที่ยืนอยู่ไกล ๆ รู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง
ทุกครั้งที่ปะทะ อาต๋ายจะถูกซัดกระเด็น ส่วนหมีขาวก็ถอยไปหลายก้าวเช่นกัน
แต่อาต๋ายไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหรือเจ็บปวด ต่อให้ถูกซัดกระเด็นไป ไม่นานก็จะพุ่งกลับมาอีก