หยางปินและพวกมาถึงตระกูลหลง แต่หลงจ้านกั๋วยังไม่กลับมา
เห็นได้ชัดว่าเรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นในฐานที่มั่นทำให้หลงจ้านกั๋วยุ่งจนหัวหมุน
แต่หลงห้าวหรานกับน้องสาวอยู่บ้าน
พอเห็นหยางปินและคนอื่น ๆ มาหา หลงห้าวหรานก็ประหม่าเสียจนมือชุ่มเหงื่อ ท่าทางสุขุมเหมือนตอนพาหยางปินกับพวกออกไปเมื่อวานหายไปหมด
ตรงกันข้าม หลงโยวหรานผู้เป็นน้องสาวกลับรีบออกมาต้อนรับทันที
“พี่หยาง พวกพี่มาแล้ว เชิญเข้ามาเร็ว!” หลงโยวหรานเอ่ยอย่างตื่นเต้น ดวงตาเปี่ยมด้วยความเลื่อมใส
หลงโยวหรานเกิดในตระกูลทหาร จึงชื่นชมผู้แข็งแกร่งมาตั้งแต่เด็ก คนที่เธอชื่นชมที่สุดก่อนหน้านี้คือหลงจ้านกั๋วผู้เป็นพ่อ แต่พอวันนี้ได้เห็นภาพอันทรงพลังและเด็ดขาดของหยางปินกับพวกในสนามรบ เธอก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าพ่อหมดเสน่ห์ไปเลย
แม้พ่อจะเก่งมาก แต่ก็มีเรื่องให้ต้องคำนึงถึงมากเกินไป ทั้งยังถูกพันธนาการได้ง่าย
แต่คนกลุ่มนี้ไม่เหมือนกัน พวกเขาไม่สนกฎเกณฑ์ ลงมือสังหารอย่างเด็ดขาด ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับตระกูลใหญ่ระดับสูงอย่างตระกูลฉิน ก็ยังพูดว่าจะล้างบางก็ล้างบาง ฐานที่มั่นปักกิ่งอันกว้างใหญ่ก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้ นี่ต่างหากคือผู้แข็งแกร่งตัวจริงในใจหลงโยวหราน
“พี่หยาง หน่วยของพี่ยังขาดคนชงชารินน้ำไหมคะ? พี่ว่าฉันเป็นยังไงบ้าง?” พอนั่งลง หลงโยวหรานก็รีบถามทันที
“.......”
“โยวหราน!” หลงห้าวหรานถลึงตามองน้องสาว ก่อนหันมาพูดกับหยางปินและคนอื่น ๆ อย่างกระอักกระอ่วน “ขอโทษด้วยครับ หัวหน้าหยาง นี่หลงโยวหรานน้องสาวผม ยังไม่รู้จักโต หวังว่าจะไม่ถือสา”