ภายในห้องทำงาน หม่า จงกั๋วกำลังเพลิดเพลินกับการปรนนิบัติอยู่ พอได้ยินเสียงสัญญาณเตือน เขาก็ขมวดคิ้ว
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ท่านนายกเทศมนตรี มีคนบุกรุกเข้ามาในเขตใจกลางครับ!” เสียงจากด้านนอกตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
“กี่คน?”
“หนึ่ง...คนเดียวครับ”
“...”
“แค่คนเดียวก็จัดการเสียสิ ทำไมต้องเปิดสัญญาณเตือนด้วย?”
“ข้างนอกแจ้งมาว่าคนคนนั้นเป็นผู้วิวัฒน์ขั้นหก แถมยังเคลื่อนย้ายพริบตาได้ด้วยครับ!”
“ขั้นหก? เคลื่อนย้ายพริบตา!?”
“เป็นเขางั้นเหรอ!?”
หม่า จงกั๋วยืนขึ้น จัดกางเกงให้เข้าที่ ก่อนเดินออกจากห้องทำงาน
“ไปดูกัน!”
“ท่านนายกเทศมนตรี ดูเหมือนคนคนนั้นจะมาหาท่านโดยตรง ท่านอย่าออกไปเลยครับ ผมกลัวว่าจะเกิดอันตราย” ยามที่ประตูพูดเสียงเบา
“พวกนายตามฉันมาก็พอ ฉันเองก็ขั้นหก แถมยังมีพวกนายอีกสองคน ไม่ถึงกับต้องกลัวเขาหรอก”
“ฉันอยากเห็นนักว่าหยางปินมีสามหัวหกแขนหรือยังไง ถึงได้เล่นงานตระกูลหวังจนยับเยินขนาดนั้น”
“อ้อ แจ้งหวังเจิ้นหงให้มาที่นี่ด้วย”
“ครับ”
ด้านนอก...
ตอนนี้หยางปินตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
ผู้วิวัฒน์ในฐานที่มั่นมีมากเกินไป พอผู้วิวัฒน์จากด้านนอกพากันวิ่งเข้ามา ที่นี่ก็แน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ยืน
ยิ่งไปกว่านั้น มือซุ่มยิงในฐานที่มั่นมีอยู่มากจริง ๆ เขาจึงต้องฟาดไม้ไปสองครั้งแล้วเปลี่ยนตำแหน่ง
แม้จะควบคุมดาบถังสังหารพวกนั้นไปได้หลายคน แต่ก็ยังมีอีกส่วนที่อยู่ไกลเกินกว่าจะโจมตีถึง
การเคลื่อนย้ายพริบตาต่อเนื่องทำให้เขาสิ้นเปลืองพลังอย่างหนัก ต่อให้กินคริสตัลพลังเข้าไปก็ฟื้นกลับมาไม่ทัน