ชายคนหนึ่งที่เป็นหัวหน้ามองหยางปินกับลิงผอมแล้วพูดว่า “ปล่อยผู้บัญชาการมา แล้วฉันจะปล่อยพวกเขา!”
“ใครใช้ให้พวกแกพลการพาพวกเขามาที่นี่!” ฉินฮุยซึ่งนอนหมดสภาพอยู่บนพื้นหลังถูกทรมานจนแทบดูไม่ได้ ตวาดด้วยความโกรธ
ถึงเขาจะรู้ว่าอีกฝ่ายทำไปเพื่อช่วยเขา แต่พวกแกกล้าพาคนมาเผชิญหน้ากับผู้วิวัฒน์ขั้นสิบสองคนได้ยังไง ถ้าอีกฝ่ายฉวยโอกาสลงมือ พวกเขาก็จะเสียไพ่ตายเพียงใบเดียวไปทันที!
“ผู้บัญชาการไม่ต้องห่วง พวกเราจะช่วยคุณออกไปให้ได้!”
“หยุด! ห้ามขยับ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะยิง!”
เมื่อเห็นลิงผอมเดินเข้ามา ชายที่เป็นหัวหน้าก็ตวาดขึ้น
ลิงผมขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปมองหยางปิน
ตั้งแต่ตอนที่อีกฝ่ายเข้ามา หยางปินก็เริ่มคำนวณสถานการณ์อยู่ในใจแล้ว
อีกฝ่ายมีคนมากกว่า 20 คน และมีปืนกลมือมากกว่า 20 กระบอกจ่ออยู่ที่ผู้เฒ่าทั้งสอง
ผู้เฒ่าทั้งสองเป็นแค่คนธรรมดา หากถูกยิงเข้า มีโอกาสตายคาที่สูงมาก
ที่สำคัญคือทั้งสองคนถูกแยกกันอยู่ ถ้าเขาใช้พลังเคลื่อนย้ายพริบตาไปช่วย ก็ปกป้องได้แค่คนเดียว ส่วนอีกคนจะตกอยู่ในอันตราย
หยางปินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่งสัญญาณให้ลิงผอมด้วยสายตา แล้วเหลือบมองขึ้นไปด้านบน
ลิงผอมพยักหน้าเบา ๆ อย่างรู้กัน
“เร็วเข้า ปล่อยผู้บัญชาการของเราซะ ไม่อย่างนั้นฉันฆ่าพวกแกก่อน!” ชายที่เป็นหัวหน้ายกปืนจ่อศีรษะพ่อของลิงผอม
“พวกแกอยากแลกตัวประกันใช่ไหม งั้นใครจะปล่อยคนก่อน พวกแกหรือพวกเรา?” หยางปินมองอีกฝ่าย