เช้าตรู่วันต่อมา หยางปินกับพวกกินมื้อเช้ากันเล็กน้อย ก่อนออกเดินทางไปยังตัวอำเภอ
เมืองเล็กที่พวกเขาอยู่ห่างจากตัวอำเภอเพียงสี่สิบกว่ากิโลเมตร ไม่ไกลนัก
ซอมบี้ตลอดเส้นทางแทบถูกพวกเขากวาดล้างไปหมดแล้วในช่วงหลายวันที่ผ่านมา รถจึงแล่นได้ค่อนข้างเร็ว
ครั้งนี้ฟาง ซือเจี๋ยก็มาด้วย ฐานที่มั่นมีคนของเขาคอยดูแลอยู่
อย่างไรเสีย ตอนนี้ฐานที่มั่นก็ไม่มีเรื่องใหญ่ อีกทั้งยังมีส้มจี๊ดน้อยกับต้าเหลืองอยู่ด้วย ย่อมไม่มีปัญหาอะไร
เหตุผลหลักที่ฟาง ซือเจี๋ยตามมาด้วยก็เพราะมีของหลายอย่างที่ฐานที่มั่นขาดแคลน ต้องมาหาในตัวอำเภอ
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากเขาขึ้นถึงขั้นเจ็ด มิติต่างหากของเขาก็ขยายจากสิบกว่าลูกบาศก์เมตรเป็นยี่สิบลูกบาศก์เมตร จุของได้ไม่น้อย
รถแล่นไปตลอดทาง แต่เพราะมีสิ่งกีดขวางอยู่ไม่น้อย ในที่สุดทุกคนก็ใช้เวลากว่าสองชั่วโมงกว่าจะมาถึงตัวอำเภอ
ทันทีที่เข้าเขตอำเภอ เสียงรถก็ดึงดูดซอมบี้ฝูงใหญ่เข้ามาอย่างรวดเร็ว
เฉินห่าวมองซอมบี้ที่เบียดเสียดกันกรูเข้ามา แล้วถอนหายใจ
“ดูท่าตัวอำเภอจะเสียไปแล้ว”
“ก็ไม่แน่ ตรงนี้เป็นย่านเก่า ซอมบี้หนาแน่นเกินไปจนถูกยึดก็เป็นเรื่องปกติ ส่วนย่านใหม่อาจยังมีผู้รอดชีวิตอยู่”
“หัวหน้า จะฆ่าพวกมันไหม?” ไอ้ดำถามอย่างกระตือรือร้น
“อย่าไปเสียเวลากับพวกมัน ลงไปเปิดทางกัน อี้เฟย จอดรถให้ไกลหน่อย อย่าทำพัง ตอนนี้รถมีไม่มากแล้ว”
“ได้”
ทุกคนลงจากรถ ต่างหยิบพลองเกลียวขนาดใหญ่ออกมา แล้วมุ่งหน้ารับมือฝูงซอมบี้ที่กรูกันเข้ามา