บทที่ 265 สัตว์วานรบุกโลกสีคราม
หัวหน้าสัตว์วานรมองทางออกที่อยู่เบื้องหน้า แววตาลังเลเล็กน้อย
มันสัมผัสได้ว่าหากออกไปจากที่นี่ โลกภายนอกจะต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง
เผ่าพันธุ์ของพวกมันอาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้สืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคน จะให้มันพาพวกพ้องไปยังโลกที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด ก็อดกังวลไม่ได้ นี่คือความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จักซึ่งฝังอยู่ในสัญชาตญาณ
ซูจิ่นดูเหมือนจะมองออกว่าหัวหน้าสัตว์วานรกังวล รีบเอ่ยขึ้นว่า “ไม่ต้องห่วง ที่นั่นมีแต่คนแบบฉัน พวกคุณไปที่นั่น รับรองว่าแข็งแกร่งที่สุดแน่!”
พูดพลางยังชี้ไม้ชี้มือประกอบตัวเองไปด้วย
เมื่อเห็นท่าทางของซูจิ่น ดวงตาหัวหน้าสัตว์วานรก็เป็นประกาย
ข้างในมีคนแบบเธออีกตั้งเยอะหรือ? แบบนั้นก็เปลี่ยนเล่นได้ทุกวันเลยไม่ใช่หรือไง? ถึงขั้นขยายเผ่าพันธุ์สัตว์วานรให้ยิ่งใหญ่ในโลกนั้นได้ด้วย!
คิดถึงตรงนี้ หัวหน้าสัตว์วานรก็กัดฟัน
“โฮก...!”
เสียงคำรามของหัวหน้าสัตว์วานรดังก้อง สัตว์วานรทีละตัวพากันมุดผ่านทางออกไป
ในเมืองเล็ก ๆ ที่ไม่รู้จัก เฉินห่าวกับพวกจัดการซอมบี้ทั่วเมืองจนเกลี้ยง จากนั้นก็หาบ้านที่ยังอยู่ในสภาพพอใช้ได้พักผ่อน พลางรอหยางปินออกมา
พวกเขาพักได้ไม่นาน เสี่ยวฮุยซึ่งเฝ้าสังเกตทางออกอยู่บนดาดฟ้าก็บินลงมา แล้วร้องใส่ลิงผอมสองสามครั้ง
“ทางออกมีอะไรหรือ?” ลิงผอมลุกพรวด “หรือว่าพี่ใหญ่กลับมาแล้ว?”
คนอื่น ๆ รีบลุกขึ้นตาม ก่อนเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว มองไปยังทางออกบนภูเขาที่อยู่ไม่ไกล