นครดาวร่วง...
เวลานี้ เฉินห่าวและคนอื่น ๆ รวมถึงผู้คนในนครดาวร่วงต่างกลับมาถึงนครดาวร่วงกันหมดแล้ว
พอกลับมาถึงก็ได้ยินจากฟาง ซือเจี๋ยว่า ลูกพี่ถูกสัตว์ร้ายขั้นเทียนซูไล่ล่า ทุกคนจึงตกใจจนสะดุ้งโหยง
“ซือเจี๋ย นายจำผิดหรือเปล่า วัวตัวนั้นเป็นแค่สัตว์ร้ายขั้นเทียนเสวียน ไม่ใช่ขั้นเทียนซู” เฉินห่าวส่ายหน้า
“ไม่ใช่วัว เป็นสัตว์ร้ายประหลาดตัวหนึ่ง” ฟาง ซือเจี๋ยพูดจบก็ยื่นรูปในโทรศัพท์ให้ทุกคนดู
พอทุกคนเห็นรูป ต่างก็เบิกตากว้าง
“ฉิบหาย นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมมีสัตว์ร้ายขั้นเทียนซูโผล่มาอีกตัว?”
“อาจเป็นเพราะการต่อสู้ระหว่างลูกพี่กับเจ้าต้าหนิวดึงดูดสัตว์ร้ายตัวนี้มาก็ได้” จ้าวคุนวิเคราะห์
“น่าจะใช่”
“บ้าเอ๊ย วันนี้ออกจากบ้านไปเหยียบขี้หมามาหรือไง ปกติไม่เคยเจอพวกขั้นเทียนเสวียนหรือเทียนซูเลยแท้ ๆ ทำไมวันนี้ถึงโผล่มากันหมด”
“แล้วตอนนี้พวกเขาไปไหนแล้ว?” หลินอี้เฟยเม้มริมฝีปากแน่น แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย
“หัวหน้าทีมใช้วิชาทะลวงมิติสุญตา พาสัตว์ร้ายตัวนั้นหายไปแล้ว แม้แต่ดาวเทียมก็ตรวจจับไม่ได้” ฟาง ซือเจี๋ยพูดเสียงเบา
“แต่ฉันมีข้อสันนิษฐานอย่างหนึ่ง”
“จุดที่ลูกพี่ใช้วิชาทะลวงมิติสุญตาอยู่ตรงทางเข้ามิติจำลองของฐานปักกิ่งพอดี ฉันคิดว่าพวกเขาอาจเข้าไปในมิติจำลองที่ปักกิ่งแล้ว”
“ทางเข้ามิติจำลองปิดหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“นายหมายความว่า... วิชาทะลวงมิติสุญตาของลูกพี่เปิดทางเชื่อมมิติจำลองได้งั้นเหรอ!?” ทุกคนมีสีหน้าตื่นตะลึง
“อืม มีความเป็นไปได้สูง ไม่อย่างนั้นหัวหน้าทีมคงไม่ดั้นด้นไปใช้วิชาทะลวงมิติสุญตาที่นั่น แถมยังตรงทางเข้ามิติจำลองพอดีอีก”