วันถัดมา หยางปินพาทุกคนมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านจัดสรรขนาดใหญ่แห่งหนึ่งทันที
บางทีอาจเป็นเพราะเวลาผ่านไป จำนวนซอมบี้ขั้นห้าจึงเพิ่มขึ้นไม่น้อย
พวกเขาพบซอมบี้ขั้นห้าถึง 4 ตัวในหมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้
แต่ซอมบี้ขั้นห้าทั้ง 4 ตัวอยู่บนอาคาร ส่วนด้านล่างมีซอมบี้นับพันล้อมอยู่
ทันทีที่พวกเขาเข้าใกล้ ซอมบี้เหล่านั้นก็พุ่งเข้าใส่
หยางปินส่งสายตาให้ทุกคน จากนั้นพวกเขาก็ล้อมเป็นวง แสร้งทำเป็นรับมือการโจมตีของซอมบี้อย่างยากลำบาก
ซอมบี้ขั้นห้าพวกนี้เจ้าเล่ห์กันทั้งนั้น ถ้ารู้ว่าพวกคุณแข็งแกร่งเกินไป บางทีมันอาจไม่ยอมโผล่ออกมาก็ได้
เพราะอย่างนั้น พวกเขาจึงต้องแสร้งทำเป็นรับมือไม่ไหว แบบนี้ถึงจะล่อให้มันลงมือ
เป็นไปตามคาด ไม่นานนัก ซอมบี้ขั้นห้าบนอาคารเห็นว่าลูกน้องของมันยังจัดการคนไม่สำเร็จเสียที จึงแอบลงมาปะปนในฝูงซอมบี้ แล้วค่อย ๆ เข้าใกล้พวกเขา
พูดตามตรง ถ้าหยางปินไม่มีเนตรหยั่งเห็น ก็คงไม่มีทางสังเกตเห็นซอมบี้ขั้นห้าที่ซ่อนอยู่ในฝูงได้ ไอ้ตัวนี้เจ้าเล่ห์ชะมัด
ในจังหวะที่ซอมบี้ขั้นห้าเข้าใกล้ทุกคนและกำลังจะลอบโจมตี จู่ ๆ ก้อนหินก้อนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งเข้าใส่หัวมัน
ซอมบี้ขั้นห้าตอบสนองได้รวดเร็วพอตัว ก่อนก้อนหินจะกระแทกถึงตัว มันก็รีบหลบไปด้านข้าง
แต่แท่งเหล็กยกน้ำหนักของหยางปินกลับฟาดเข้าใส่จุดที่มันหลบไปพอดี
“ปัง...”
ไม่มีอะไรให้ประหลาดใจ ฟาดทีเดียวถึงตาย
หยางปินรีบควักคริสตัลพลังออกมา
“ไป ตัวต่อไป”
จากนั้นทุกคนก็ฝ่าฝูงซอมบี้ออกมาเป็นทางเลือด มุ่งหน้าไปยังซอมบี้ขั้นห้าอีกตัว