ภายในวิลล่าบนยอดเขา หยางปินยื่นคริสตัลขั้นเหยากวงสองก้อนให้หูเหวินเลี่ยงกับจ้าวคุน
ทั้งคู่ไม่ปฏิเสธ รับไปด้วยความตื่นเต้นอย่างยิ่ง
จากนั้นทั้งสองก็นั่งลงกับพื้น กลืนคริสตัลลงท้องท่ามกลางสายตาคาดหวังของทุกคน
ห้านาทีต่อมา ทั้งคู่ลืมตาขึ้นแทบจะพร้อมกัน
“เป็นยังไงบ้าง? ได้พลังพิเศษอะไร?” ทุกคนรีบกรูกันเข้ามา
จ้าวคุนลุกขึ้นยืน สีหน้าจนใจเล็กน้อย “ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าการเลือกพลังพิเศษเองได้แบบหัวหน้ามันเจ๋งแค่ไหน”
“ข้างในมีแต่จุดแสงเต็มไปหมด ไม่รู้เลยว่าจุดไหนมีประโยชน์อะไร ต้องอาศัยดวงล้วน ๆ”
“น่าเสียดาย ดวงฉันไม่ค่อยดีเท่าไร”
“แล้วตกลงได้พลังพิเศษอะไร บอกมาสิ”
“สายลม ตอนใช้จะช่วยเพิ่มความเร็วได้หน่อยหนึ่ง”
“เอ่อ... แค่นี้เหรอ?”
“อืม”
“เพิ่มได้เท่าไร?” หยางปินถาม
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ออกไปลองดูก่อน”
จ้าวคุนพูดจบก็เดินออกไป วิ่งวนรอบยอดเขาหนึ่งรอบแล้วกลับเข้ามาในห้องรับแขก
“ฉันลองแล้ว ตอนใช้พลังพิเศษนี้ วิ่งเร็วกว่าปกติประมาณ 20%” จ้าวคุนพูดอย่างจนใจ
“ก็ไม่ได้แย่นี่ วิ่งเร็วก็หนีได้ แถมยังไล่ตามคนอื่นได้ด้วย มีอะไรไม่ดีล่ะ”
“นั่นสิ ฉันก็ว่าไม่เลว”
“ไม่เลวตรงไหน เทียบกับหัวหน้ากับห่าวจื่อไม่ได้เลยสักนิด”
“นายจะเอาไปเทียบกับหัวหน้าไม่ได้สิ ของเขาเลือกเอง ส่วนนายสุ่มได้ จะเทียบกันยังไง? ส่วนห่าวจื่อน่ะ ล้วนเพราะดวงดี”
“ก็ได้”
“ฉันว่าพลังพิเศษนี้เหมาะกับนายดีนะ เดิมทีพลังของนายก็มีพลังโจมตีเหลือเฟืออยู่แล้ว ได้พลังเพิ่มความเร็วมาเสริมก็ลงตัวพอดี” หยางปินเอ่ยขึ้น