หยางปินไม่สนใจซูหมิงอีก เขาเปิดเนตรหยั่งเห็น มองไปยังฐานที่มั่นซึ่งอยู่ไกลออกไป
มีซอมบี้มากมายขนาดนี้ ไม่มีทางที่พวกมันจะไร้ผู้บัญชาการขั้นเหยากวง
ที่เขามาที่นี่ไม่ใช่เพราะซูหมิง แต่เป็นเพราะเห็นฝูงซอมบี้ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น ส่วนซูหมิงเป็นแค่เหตุบังเอิญเท่านั้น
หยางปินค้นหาอยู่นาน ในที่สุดก็เห็นซอมบี้ชายหญิงคู่หนึ่งอยู่บนหลังคาบ้านหลังหนึ่งในฐานที่มั่น
พอเห็นซอมบี้ทั้งสอง หยางปินก็เบิกตากว้างทันที
ซอมบี้สองตัวนั่นเป็นขั้นเหยากวงทั้งคู่!
มิน่าถึงควบคุมซอมบี้ได้มากมายขนาดนั้น ตอนแรกหยางปินนึกว่ามีซอมบี้ขั้นเจ็ดโผล่มาเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะเป็นซอมบี้เหยากวงถึงสองตัว
“แบบนี้ก็สะใจสุด ๆ ไปเลย!” หยางปินดีใจจนเนื้อเต้น
แต่เมื่อเห็นซอมบี้ทางโน้นมีมากถึงสองสามหมื่นตัว เขาก็อดรู้สึกจนใจไม่ได้
คิดจะฆ่าซอมบี้ขั้นเหยากวงสองตัวท่ามกลางซอมบี้มากมายขนาดนี้ ต่อให้เป็นเขาก็ทำไม่ได้
บุกฆ่าตรง ๆ คงเป็นไปไม่ได้แล้ว ดูท่าคงต้องลอบสังหารเท่านั้น
“ห่าวจื่อ ถ้าให้นายเข้าไปฆ่าซอมบี้ขั้นเหยากวงสักตัว นายทำได้ไหม” หยางปินหันไปถามเฉินห่าวที่อยู่ข้าง ๆ
เฉินห่าวมองฝูงซอมบี้แน่นขนัดตรงหน้า คำนวณอยู่นาน ก่อนตอบอย่างจนใจเล็กน้อย
“อาจจะได้ แต่ผมว่าคงกลับออกมาไม่ได้”
“.......”
“งั้นคงต้องหาทางอื่นแล้วล่ะ” หยางปินพูดอย่างจนใจ
ขณะนั้น ซอมบี้สองตัวทางโน้นดูเหมือนจะสังเกตเห็นพวกเขาแล้ว ดวงตาแดงฉานจับจ้องมาทางนี้อย่างเย็นชา