เมื่อเห็นหยางปินขวางอยู่หน้าต่าง ซอมบี้ขั้นเหยากวงก็เดือดดาลทันที พุ่งเข้าใส่เขา
หยางปินสีหน้าเคร่งขรึม กำแท่งยกน้ำหนักแน่น ฟาดใส่หัวของมันเต็มแรง
เงาร่างซอมบี้วูบไหว หลบไม้กระบองนั้นได้ จากนั้นก็เตะหยางปินล้มลงกับพื้นอีกครั้ง ก่อนจะพุ่งชนกระจกหน้าต่างจนแตกแล้วคิดหนี
แต่หยางปินที่ล้มอยู่บนพื้นกลับไหวตัวทัน เขาคว้าขาซอมบี้ไว้แล้วกระชากมันกลับมาอย่างแรง
ซอมบี้โกรธจัด อ้าปากกว้างเผยเขี้ยวเปื้อนเลือด กัดเข้าใส่หยางปิน
จังหวะนั้นเอง เฉินห่าวซึ่งคอยหาโอกาสอยู่ตลอดก็ลงมืออีกครั้ง เขาฟันขวานใส่หัวซอมบี้เต็มแรง
น่าเสียดายที่ยังฟันหัวมันไม่ขาด ขวานกลับติดคาอยู่ในหัวของมัน
ซอมบี้บาดเจ็บหนักกว่าเดิม มันตวัดกรงเล็บใส่เฉินห่าวที่ยังถอยไม่ทัน จนหน้าอกของเขาเป็นแผลลึกห้าแผล มองเห็นกระดูก
จากนั้นมันก็เตะหยางปินกระเด็นด้วยเท้าอีกข้าง แล้วกระโจนไปทางหน้าต่างอีกครั้ง
เฉินห่าวกัดฟันทนเจ็บ เลียนแบบหยางปินด้วยการคว้าขาซอมบี้ไว้ แล้วกระชากมันกลับมาอีกครั้ง
“......”
ตอนนี้ซอมบี้แทบอยากด่าพ่อด่าแม่แล้ว
ขาฉันนี่น่ากอดนักหรือไง!?
ขณะที่มันกำลังจะตวัดกรงเล็บใส่หัวเฉินห่าวอีกครั้ง หยางปินก็พุ่งเข้ามาแล้วทิ้งตัวทับมันไว้
จากนั้นเขาดึงขวานออกจากหัวมัน แล้วฟันลงไปซ้ำอย่างแรง
“โฮก...”
ซอมบี้คำราม พยายามดิ้นให้หลุด
แต่หยางปินกับเฉินห่าวกอดรัดมันไว้แน่น มันบาดเจ็บสาหัสจนไม่มีแรงดิ้นหลุด
หยางปินคว้าขวานขึ้นมา ฟันลงไปอีกครั้ง
คราวนี้ขวานฝังลึกเข้าไปในหัวซอมบี้