นกเพลิงร่อนลงถึงพื้น หยางปินกับพวกกระโดดลงจากหลังมัน ก่อนจะหันไปทางเหล่าสาวงามเผ่าวารีแล้วเอ่ยว่า
“ในเมื่อพวกคุณอยากเข้ามา ก็เข้ามานั่งก่อนสิ”
“หืม? ไม่กลัวหรือว่าพวกเราจะมีเจตนาร้าย?” หญิงสาวเผ่าวารีที่เป็นหัวหน้าถามอย่างสงสัย เมื่อครู่พวกเธอยังเห็นเขาระแวดระวังเสียเต็มที่ แต่พอเปลี่ยนคนกลับเชิญพวกเธอเข้าไปง่าย ๆ อย่างนั้นเลยหรือ?
“ไม่กลัวหรอก ถ้าพวกคุณคิดร้ายจริง ๆ ผมจะทำให้พวกคุณทุกคนต้องจบชีวิตอยู่ข้างในนั่นแหละ” หยางปินตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“ระวังคำพูดหน่อยเถอะ จะทำให้พวกเราทุกคนจบชีวิตที่นี่ได้ ก็แค่พวกขั้นเทียนเฉวียนขั้นหนึ่งกลุ่มเดียวไม่ใช่หรือ?” หญิงสาววัยเยาว์คนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังหัวหน้ากล่าวอย่างดูแคลน
“อืม แน่นอน ยังมีลูกน้องของผมอีกสองสามคนด้วย” หยางปินพยักหน้าอย่างจริงจัง
“.....”
“คุณชาย บางครั้งคำพูดก็ไม่จำเป็นต้อง...” หญิงสาวผู้เป็นหัวหน้ากล่าวอย่างระมัดระวัง
“พวกเราอาจไม่ถือสาอะไรนัก แต่ครั้งนี้มีผู้แข็งแกร่งจากหลายเผ่าพันธุ์บนทวีปชิงเซียวมามาก พวกคุณไม่ได้แข็งแกร่งนักจริง ๆ ควรระวังคำพูดให้ดี ไม่อย่างนั้นถ้าล่วงเกินเผ่าพันธุ์ทรงพลังเข้า อาจทำให้เผ่าพันธุ์ถูกล้างสิ้นได้”
หยางปินยักไหล่...
“ผมก็แค่พูดตามจริง แม้คุณจะอยู่ขั้นเทียนจีแล้ว แต่พวกเราก็เคยจัดการคนขั้นเทียนจีขั้นสามจนพิการมาแล้ว ถ้าจะจับพวกคุณก็ไม่ใช่เรื่องยาก”
“....”
เหล่าหญิงสาวพากันส่ายหน้า ชายคนนี้พูดจาไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย