อาหารเต็มโต๊ะถูกยกขึ้นมา เสียจนละลานตา..
ฟางซือเจี๋ยอยากให้การเจรจาระหว่างสองฝ่ายดำเนินไปอย่างราบรื่น จึงกำชับคนข้างล่างเป็นพิเศษให้จัดอาหารระดับสูงสุดมาเลี้ยง
อาหารเต็มโต๊ะนี้แทบไม่ด้อยไปกว่างานเลี้ยงหรูหรา สาว ๆ จากเผ่าวารีหลายคนเห็นแล้วตาเป็นประกาย
“ตามสบายเลย กินอะไรรองท้องก่อนแล้วค่อยคุยกัน” หยางปินยิ้ม
“ได้ งั้นพวกเราขอไม่เกรงใจแล้วนะ” สุ่ยหว่านเอ๋อร์ยิ้มตอบ จากนั้นสาว ๆ หลายคนก็เริ่มลงมือกินจริง ๆ
“ว้าว อร่อยมาก!”
“พระเจ้า ฉันไม่เคยกินอะไรอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย”
“มิน่าล่ะหัวหน้าเผ่าถึงบอกว่าอาหารที่มนุษย์ทำเป็นของอร่อยที่สุดในโลก เมื่อก่อนฉันยังไม่เชื่อ ตอนนี้เชื่อแล้ว”
สาว ๆ กลุ่มหนึ่งกินกันอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจภาพลักษณ์แม้แต่น้อย
ตอนแรกสุ่ยหว่านเอ๋อร์ยังสำรวมอยู่บ้าง แต่พอกินไปไม่กี่คำก็ถูกอาหารตรงหน้าพิชิต ไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไปและเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อยเช่นกัน จนคนในหน่วยดาวร่วงมองกันตาค้าง
“พวกเธอ...ไม่กลัวมีพิษหรือไง?” ลิงผอมกระซิบ
“ร่างกายพวกเธอทนพิษได้” หยางปินตอบเสียงเบา
“โห แบบนี้ก็สบายเลยสิ มิน่าถึงไม่ต้องระวังอะไรเลย”
“พวกเราก็กินกันบ้างเถอะ เดี๋ยวไม่ทันก็โดนกวาดเรียบหมดหรอก”
“เออ จริงด้วย ไม่น่าเชื่อเลยว่าผู้หญิงสวยบอบบางกลุ่มนี้จะกินเก่งขนาดนี้”
ทุกคนรีบคีบอาหารมากินบ้าง แต่ไม่ได้กินกันมากนัก พวกเขาอยากกินเมื่อไรก็กินได้อยู่แล้ว ส่วนโอกาสที่อีกฝ่ายจะเจริญอาหารแบบนี้หาได้ยาก ปล่อยให้พวกเธอกินกันเยอะหน่อย กินของคนอื่นแล้วก็ต้องเกรงใจ อีกเดี๋ยวจะได้คุยเรื่องเจรจากันง่ายขึ้น