โทสะอันเกรี้ยวกราดของมนุษย์ทำให้เสียงวิงวอนขอความเมตตาของชิงฉือหยุดชะงักลงทันที ตอนนี้เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา พวกเขาก่อบาปกรรมสารพัดต่อมนุษย์ในฐานที่มั่นแห่งนี้
ตอนนั้นพวกเขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอเป็นวิถีเอาตัวรอดของเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ มาโดยตลอด
ในโลกเดิมของพวกเขา เผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอมักถูกเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งกว่ากดขี่เป็นทาส
หากมนุษย์ไม่มีผู้แข็งแกร่งเช่นนี้อยู่ เขาคงไม่คิดด้วยซ้ำว่าตัวเองทำผิด
เพิ่งตอนนี้เองที่เมื่อต้องร้องขอความเมตตา เขาถึงตระหนักขึ้นมาว่าตัวเองอาจไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะขอให้ใครไว้ชีวิต
ในใจของชิงฉือมีความรู้สึกหลากหลายปะปนกันไปหมด ในที่สุดก็เกิดความสำนึกผิดขึ้นมาบ้าง ทว่าตอนนี้ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว
เมื่อเห็นหุ่นเชิดตัวน่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้ามาอีกครั้ง ชิงฉือก็หันหลังวิ่งเข้าไปในฝูงเผ่าชิงหลิงทันที
“ขวางมันไว้ให้ฉัน!”
เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้อาวุโส เผ่าชิงหลิงกลุ่มหนึ่งต่างเผยสีหน้าตกตะลึง
“แม้แต่คุณยังสู้มันไม่ได้ แล้วจะให้พวกเราขวางได้ยังไง?”
“นี่มันหุ่นเชิดขั้นเทียนจีระดับห้าขั้นสูงสุดเชียวนะ! พวกเราเป็นขั้นเทียนเฉวียนกันทั้งกลุ่ม จะขวางมันได้ยังไง?”
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะเต็มใจหรือไม่ เมื่อชิงฉือมุดเข้าไปในฝูงชน ร่างของเหลยอ้าวก็ตามติดเข้ามาในทันที
เผ่าชิงหลิงกลุ่มหนึ่งทำได้เพียงกัดฟัน ใช้วิชาควบคุมอย่างบ้าคลั่งเพื่อพยายามหยุดเหลยอ้าว
ทว่าอัสนีบาตรอบกายเหลยอ้าวถักทอเป็นทะเล เถาวัลย์ทุกเส้นที่เข้าใกล้เขาล้วนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา
เมื่อเขาพุ่งเข้าไป ทะเลอัสนีรอบกายก็สร้างความเสียหายร้ายแรงแก่เผ่าชิงหลิงที่อยู่โดยรอบ ผู้คนในเผ่าชิงหลิงล้มลงกลางทะเลอัสนีอย่างต่อเนื่อง