ผู้ใช้พลังพิเศษสายแสงที่เสียแขนไปข้างหนึ่ง เดิมคิดจะออกไปพร้อมกับผู้วิวัฒน์คนอื่น ๆ
แต่พอได้ยินคำพูดของหยางปิน ร่างก็แข็งค้างอยู่กับที่
เขาแอบเหลือบมองหยางปิน พอเห็นอีกฝ่ายกำลังมองมาทางตนจริง ๆ หัวใจก็พลันดิ่งวูบ
“เอ่อ... ให้ผมอยู่ต่อมีธุระอะไรหรือครับ?”
“มีสิ” หยางปินยิ้ม
“ห่าวจื่อ นายจับตาดูเขาไว้ ฉันจะไปค้นบ้านที่หม่า จงกั๋วพักอยู่สักหน่อย”
ถึงพวกเขาจะมีเสบียงมากพอแล้ว แต่ในฐานะโจร จะกลับไปมือเปล่าได้อย่างไร
“ได้เลย”
เฉินห่าวขานรับ แต่ไม่ได้ปรากฏตัวให้เห็น เขากลับไปอยู่ข้างอีกฝ่าย แล้วกระซิบว่า
“อย่าขยับจะดีกว่า มีดของฉันเร็วมาก นายก็เคยสัมผัสมาแล้วนี่”
“.....”
ผู้ใช้พลังพิเศษสายแสงกลัวจนไม่กล้าขยับเขยื้อน
เขาเคยสัมผัสมาแล้วจริง ๆ มีดเล่มนั้นเร็วมาก!
หยางปินเดินเข้าไปในบ้านที่หม่า จงกั๋วพักอยู่ ระหว่างทางก็ใช้เนตรหยั่งเห็นค้นหาสิ่งของไปด้วย
ครั้งนี้พวกเขามากันแค่สองคน ขนของไปได้ไม่มาก เป้าหมายของหยางปินจึงไม่ใช่เสบียง แต่เป็นคริสตัลพลัง
ในเมื่อคิดจะสร้างขุมกำลังของตัวเอง ต่อไปย่อมต้องใช้ของพวกนี้อีกมาก
ภายใต้เนตรหยั่งเห็นของหยางปิน ไม่นานเขาก็พบว่ามีช่องลับซ่อนอยู่ในห้องนอนของหม่า จงกั๋ว
หยางปินเปิดช่องลับอย่างง่ายดาย และแน่นอนว่าข้างในมีคริสตัลพลังจำนวนมาก
“ตาแก่นี่มีของอยู่ในมือเยอะจริง ๆ”