ทั้งสองกลับถึงบ้าน หลินอี้เฟยทำอาหารเสร็จแล้ว ทุกคนกำลังรอพวกเขาอยู่
“หัวหน้า ในที่สุดพวกคุณก็กลับมา ผมหิวจนแทบจะตายอยู่แล้ว คุณรู้ไหมว่าความรู้สึกที่ท้องร้องโครกคราก มองเห็นอาหารเต็มโต๊ะแต่กินไม่ได้มันเป็นยังไง?” ไอ้ดำทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
แม้ผู้วิวัฒน์ระดับสูงจะทนหิวได้ดีกว่าคนทั่วไปมาก ต่อให้ไม่กินอะไรห้าหกวันก็ยังไม่รู้สึกหิว แต่ต้องเป็นกรณีที่ไม่ได้ออกแรง
วันนี้พวกเขาฆ่าซอมบี้กันมาตลอดทั้งวัน จัดการไปกว่าหนึ่งแสนตัว หมดแรงไปหลายครั้ง แม้หูเหวินจิ้งจะช่วยฟื้นฟูพละกำลังให้แล้ว แต่ร่างกายก็ยังรับภาระหนักเกินขีดจำกัด หิวจนท้องแทบติดหลังไปนานแล้ว
เห็นอาหารอยู่ตรงหน้าแต่กินไม่ได้ แบบนี้มันทรมานจริง ๆ
“หิวก็เริ่มกินก่อนสิ ฉันไม่ได้บอกให้รอฉันสักหน่อย” หยางปินส่ายหน้า “อีกอย่าง ทีมเราก็ไม่ได้เคร่งครัดอะไรขนาดนั้น”
“ผมก็อยากกินอยู่หรอก แต่สาวสวยเฟยไม่ยอมน่ะสิ ยืนกรานว่าจะรอคุณกลับมาก่อนค่อยกิน” ไอ้ดำบ่น
หลินอี้เฟยถลึงตามองเขา “หัวหน้าทีมยังไม่กลับมา นายกล้ากินลงเหรอ?”
“......”
“พี่ปิน พวกคุณไปกันตั้งนาน ทำไมถึงเพิ่งกลับมาครับ?” เฉินห่าวถามอย่างสงสัย
“เจอเรื่องอื่นนิดหน่อย กินข้าวก่อน ค่อยคุยกันไปด้วย”
“ได้ครับ”
ทุกคนนั่งลงที่โต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มลงมือกินกันทันที
ระหว่างกิน หยางปินเล่าเรื่องที่เพิ่งพบเจอให้ทุกคนฟัง ทำเอาทุกคนรู้สึกกดดันขึ้นมา
หลังกินเสร็จ ทุกคนยังคงทำตามกิจวัตร เข้านอนแต่หัวค่ำ แล้วตื่นขึ้นมาฝึกฝนตอนกลางคืน หลังฝึกเสร็จก็นอนต่ออีกสามชั่วโมง พอแปดโมงเช้าก็ตื่นขึ้นมากินมื้อเช้าตรงเวลา