“คุณคิดจะเอาคริสตัลพลังพวกนี้ของผมหรือไง?” หยางปินมองชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“เป็นไปได้ยังไง ของแค่นี้ผมไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก ผมแค่เสนอแนะให้ผู้บัญชาการเซียว จะได้ไม่ถูกคนหลอกเอา” ชายหนุ่มพูดอย่างดูแคลน
แต่ลึกลงไปในดวงตาของเขายังมีแววร้อนแรงซ่อนอยู่ คริสตัลพลังขั้นห้ากว่าหนึ่งแสนเม็ด ใครจะไม่หวั่นไหวได้
แต่เขามาจากปักกิ่ง ย่อมแสดงท่าทีออกมาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพวกบ้านนอกพวกนี้คงดูถูกเอา
“ข้อเสนอของคุณดีมาก คราวหน้าไม่ต้องเสนออีก” เซียวจ้านพูดเรียบ ๆ
“……”
“เอ่อ...หัวหน้าทีมหยาง พวกคุณกลับไปก่อนดีไหม? ทางนี้ยังมีธุระอีกนิดหน่อย” เซียวจ้านมองหยางปินอย่างกระอักกระอ่วน
ตอนนี้เขาอยากแยกทั้งสองฝ่ายออกจากกันให้เร็วที่สุด ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ มีหวังคงได้ลงไม้ลงมือกัน
ถ้าสู้กันขึ้นมาจริง ๆ เจ้าสองคนโง่นี่ได้ตายแน่
ตระกูลฉินกับตระกูลซูมีอิทธิพลมากในปักกิ่ง หากสองคนนี้ถูกฆ่าตายที่นี่ เขาคงเจอปัญหาใหญ่แน่
หยางปินเห็นสีหน้าของเซียวจ้านก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายลำบากใจ จึงพยักหน้า ก่อนมองชายหญิงหนุ่มสาวคู่นั้นแล้วพูดว่า
“เห็นแก่หน้าผู้บัญชาการเซียว ผมจะไม่ถือสาพวกโง่สองคนอย่างพวกคุณก็แล้วกัน ถ้าสนใจคริสตัลพลังของผม ก็มาหาผมได้”
พูดจบ หยางปินก็พาจ้าวคุนออกจากห้องประชุมไปทันที
“เมื่อกี้ว่าใครโง่!”
ทั้งคู่เดือดดาลขึ้นมาทันที ทำท่าจะตามออกไป
แต่เติ้งฉางหลินกับซ่งเหลียงไฉรีบจับตัวพวกเขาไว้แน่น