เหล่าอสูรผิวเขียวส่ายหน้า สลัดความคิดในใจทิ้งไป ก่อนจะคำรามใส่หยางปินกับพวก
หยางปินหันไปมองลิงผอม
“มันบอกว่าพวกเรารบกวนชีวิตของพวกมัน จะยอมสยบหรือไม่ก็ตาย!” ลิงผอมแปลให้ฟัง
“มันคำรามแค่ครั้งเดียว แต่พูดได้ตั้งเยอะเลยเหรอ?” หยางปินมองลิงผอมอย่างไม่เชื่อ
“ยังไงก็ใจความประมาณนี้แหละ” ลิงผอมยักไหล่
“เอาเถอะ”
“ฝีมือก็ไม่ได้เรื่อง แต่ทำวางท่าชะมัด นิสัยเหมือนพวกเกาหลีพวกนั้นไม่มีผิด”
“ขั้น 22 ห้าตัว ขั้น 23 เจ็ดตัว พอดีให้พวกนายฝึกมือ! ใครก็ได้ไปจัดการขั้น 23 คนละตัว ส่วนขั้น 22 ที่เหลือ ห่าวจื่อ นายจัดการให้หมด!”
“ได้ ไม่มีปัญหา” ทุกคนพยักหน้า
แปดคนปะทะสิบสามคน แถมอีกฝ่ายส่วนใหญ่ยังแข็งแกร่งกว่าพวกเขาอยู่มาก ย่อมกดดันอยู่บ้าง
แต่ก็แค่นั้น
เห็นหยางปินกับพวกไม่สนใจเหล่าผู้แข็งแกร่ง แถมยังวิจารณ์กันอยู่ตรงนั้น ผูจื้อคุนก็แสยะยิ้มเย็น
“เดี๋ยวก็รู้ว่าพวกแกจะตายยังไง!”
เหล่าอสูรผิวเขียวเห็นท่าทีของหยางปินกับพวกแล้วก็โกรธขึ้นมาจริง ๆ
“โฮก...!”
เมื่ออสูรผิวเขียวที่เป็นหัวหน้าคำรามลั่น ตัวอื่น ๆ ก็ลงมือโจมตีพวกเขาทันที
เถาวัลย์นับไม่ถ้วนผุดขึ้นฉับพลัน พุ่งเข้าไปมัดรัดสังหารทุกคนอย่างดุดัน
จงหย่วนเซินเปิดโล่คุ้มกันทันที ปกป้องทุกคนเอาไว้
เถาวัลย์ฟาดกระแทกโล่จนเกิดระลอกคลื่นต่อเนื่อง แต่ไม่อาจทำลายมันได้
ทันใดนั้น ฝนเพลิงก็โปรยลงมาจากฟ้า เปลวไฟอันน่าสะพรึงกลืนเผาเถาวัลย์เหล่านั้นจนสิ้นซาก
“พายุคมดาบน้ำแข็ง!” เสียงเย็นเยียบของหลินอี้เฟยดังขึ้น
บริเวณที่เหล่าอสูรผิวเขียวอยู่พลันกลายเป็นสีขาวโพลน คมดาบน้ำแข็งนับไม่ถ้วนรวมตัวเป็นพายุรุนแรง กวาดสังหารพวกมันอย่างบ้าคลั่ง
“พายุหมุน!” ลิงผีบรีบเสริมด้วยพายุหมุน ประสานกับพายุคมดาบน้ำแข็งของหลินอี้เฟย ให้ฝ่ายตรงข้ามได้ลิ้มรสความทรมานอย่างถึงที่สุด