แดนมิติว่างเปล่า บริเวณหุบเขา...
“อร่อยไหม?” หยางปินถามลิงขาวหลายตัวที่กำลังกอดเนื้อหมาป่าย่างแล้วเขมือบอย่างตะกละ
“โฮก ๆ...”
ตอนนี้ลิงขาวหลายตัวไม่มีเวลามาสนใจเขาที่ไหน แต่ละตัวแทบอยากมีปากเพิ่มอีกหลายปาก
หยางปินยิ้ม ก่อนจะหั่นขาหมาป่ามาแทะบ้าง
ต้องบอกเลยว่าหมาป่าย่างนี่อร่อยจริง ๆ
ไม่ใช่แค่เพราะฝีมือย่างเนื้อของเขาเท่านั้น ที่สำคัญที่สุดคือเนื้อหมาป่าสีเลือดนั้นยอดเยี่ยมจนเหมาะกับการนำมาย่างโดยเฉพาะ
หยางปินกินเข้าไปคำหนึ่งแล้วก็หยุดไม่ได้
ลิงขาวแปดตัวกับมนุษย์หนึ่งคน นั่งแทะเนื้อย่างอยู่บนพื้นอย่างกลมเกลียว
ไม่นาน หมาป่าย่างสิบกว่าตัวที่หยางปินย่างไว้ก็ถูกกวาดเรียบ ไม่เหลือแม้แต่กระดูก
ลิงขาวหลายตัวลูบท้อง คราวนี้อิ่มหนำสำราญกันจริง ๆ
ลิงขาวขั้นไคหยางที่เป็นหัวหน้าตบไหล่หยางปิน
“โฮก ๆ ๆ...” (เนื้อที่นายย่างอร่อยมาก! ต่อไปก็ตามพวกเรามาเถอะ ขอแค่นายช่วยย่างเนื้อให้ พวกสัตว์แถวนี้ก็ไม่มีตัวไหนกล้ารังแกนาย!)
“อึก...”
หยางปินกุมไหล่ ใบหน้าเหยเกเล็กน้อย ในใจอดบ่นไม่ได้ว่า “แกไม่รู้หรือไงว่าตัวเองแรงเยอะแค่ไหน? เบามือหน่อยไม่ได้หรือไง?”
ยังดีที่พลังของหยางปินไม่อ่อนด้อยนัก ไม่อย่างนั้นแค่ตบทีเดียว แขนคงหักไปแล้ว
หยางปินนวดไหล่ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไรเมื่อครู่ แต่เดาว่าคงอยากให้เขาย่างเนื้อให้อีก
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ถือว่าสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว
“จะให้ฉันย่างเนื้อให้ก็ได้ แต่พวกนายต้องช่วยฉันอย่างหนึ่ง!” หยางปินพูดกับหัวหน้าลิงขาว