เสียงไซเรนดังขึ้น ฐานที่มั่นหยางซื่อเข้าสู่สภาวะเตรียมรบอันตึงเครียดทันที
หลายคนใจเต้นวูบ
“มาจริง ๆ ด้วย!”
บริเวณประตูเมือง ปืนใหญ่ขนาดมหึมาหลายกระบอกเล็งไปยังผู้มาเยือนทันที หัวหน้าหน่วยป้องกันเมืองหยิบโทรโข่งขึ้นมาตะโกนว่า
“คนข้างหน้า ฟังให้ดี รีบหยุดเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะยิงแล้ว!”
แต่แม้เสียงของเขาจะดัง อีกฝ่ายกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงพุ่งตรงเข้ามาในฐานที่มั่นอย่างรวดเร็ว
“แม่งเอ๊ย! หาที่ตาย!”
“ยิงปืนใหญ่!!”
เมื่อหัวหน้าหน่วยออกคำสั่ง เปลวไฟก็พ่นออกจากปากกระบอกปืนใหญ่ทีละกระบอก
“ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!”
เสียงระเบิดดังสนั่น กระสุนปืนใหญ่ที่ลากเปลวไฟเป็นทางพุ่งตรงไปยังฝูงชนเบื้องหน้า
แต่กระสุนเหล่านั้นกลับหยุดกลางอากาศกะทันหัน ก่อนจะหันหัวพุ่งกลับมาทางฐานที่มั่น!!
“เชี่ย!!”
“หลบเร็ว!!”
“ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!”
เสียงระเบิดกึกก้อง ประตูเมืองถูกถล่มจนกลายเป็นซาก ผู้เฝ้าประตูเมืองล้มตายและบาดเจ็บสาหัส
ผู้เฝ้าประตูเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นผู้วิวัฒน์ขั้นหก ไม่มีทางทนแรงถล่มของปืนใหญ่ได้
“แค่ก ๆ...”
หัวหน้าหน่วยป้องกันเมืองคลานออกมาจากซากปรักหักพัง มองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
เขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่ากระสุนปืนใหญ่เลี้ยวได้อย่างไร
เวลานี้ กองกำลังจากนครดาวร่วงพุ่งมาถึงหน้าประตูเมืองแล้ว
“พวกแก...!!!”
หัวหน้าหน่วยป้องกันเมืองยังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่ทันจบประโยค ก็ถูกวิชาต่าง ๆ ฉีกกระชากจนแหลกเป็นชิ้น ๆ
“กล้าดียังไงมาสร้างเรื่องถึงฐานที่มั่นหยางซื่อของฉัน!”
เสียงคำรามดังขึ้น ผู้วิวัฒน์จำนวนมหาศาลก็รวมพลจากทั่วทุกมุมฐานที่มั่น