เมื่อเห็นหยางปินปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน ชายอัปลักษณ์ทั้งสามก็ขมวดคิ้ว
“เล่นกลหลอกคน! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าไอ้กระจอกที่ยังไม่ถึงระดับอวี้เหิงอย่างนายจะแข็งแกร่งได้สักแค่ไหน!”
เย่โม่แค่นเสียงเย็น หมัดสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนพุ่งเข้าใส่หยางปินอย่างหนักหน่วง
หยางปินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เพียงขยับความคิด ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา จากนั้นตวัดมือปัดทีเดียว หมัดสีดำก็สลายไป
“!!!”
ดวงตาของเย่โม่กับพวกเบิกกว้างทันที ทั้งสามจ้องร่างนั้นเบื้องหน้าด้วยความหวาดระแวง
ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามสัมผัสพลังของอีกฝ่ายอย่างไร ก็ไม่อาจรับรู้ได้เลย ราวกับอีกฝ่ายไม่มีพลังแม้แต่น้อย
แต่คนที่ปัดหมัดทมิฬของเขาสลายได้ง่าย ๆ จะไม่มีพลังได้อย่างไร
“อาต๋าย ฆ่าพวกมันซะ!” หยางปินสั่งเสียงเย็น
อีกฝ่ายมีสามคน แถมยังมีคนที่อยู่ขั้น 20 ด้วย เขาย่อมไม่เสี่ยงเอาตัวเข้าไปปะทะเอง
ไพ่ตายก็ต้องใช้ในเวลาที่ควรใช้
สิ้นเสียงหยางปิน อาต๋ายก็พุ่งออกไปทันที แทบจะในพริบตาเดียวก็ไปปรากฏตรงหน้าเย่โม่ แล้วเหวี่ยงหมัดเข้าใส่อย่างเรียบง่ายและรุนแรง
แต่ท่าทางง่าย ๆ นั้นกลับทำให้เย่โม่หน้าถอดสี โล่สีดำปรากฏขึ้นตรงหน้าในฉับพลัน ขณะเดียวกันร่างของเขาก็ถอยกรูดอย่างบ้าคลั่ง
“ปัง...”
โล่สีดำแตกสลายทันที หมัดยังพุ่งต่อไม่หยุด กระแทกเข้าใส่ร่างเย่โม่เต็มแรง
“ปัง...”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ร่างของเย่โม่ระเบิดเป็นชิ้น ๆ ในพริบตา เลือดเนื้อกระจายไปทั่ว
“!!!”