「พวกคุณไปดูในหมู่บ้านหน่อยว่ายังมีผู้รอดชีวิตคนอื่นอีกไหม แล้วก็จัดการซอมบี้ในหมู่บ้านด้วย คืนนี้เราจะพักที่นี่」หยางปินหันไปบอกคนที่อยู่ด้านหลัง
「ได้」
ไม่นาน คนอื่น ๆ ก็ออกจากบ้านไปจนหมด
ในห้องรับแขกเหลือเพียงหยางปินกับเฉินห่าวสองคน
「พี่ปิน พ่อแม่ผม...」
เฉินห่าวพิงหยางปินพลางร้องไห้โฮ มือสังหารในเงามืดคนนี้ดูเปราะบางเป็นพิเศษในชั่วขณะนั้น
มีเพียงตอนอยู่ต่อหน้าหยางปินเท่านั้นที่เขาจะวางความกังวลทั้งหมดลง แล้วร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร
หยางปินตบไหล่เฉินห่าวเบา ๆ พลางปลอบว่า
「คิดในแง่ดีเข้า อย่างน้อยตอนนี้เราก็ยังไม่เห็นศพ อีกอย่าง ในห้องก็ไม่มีรอยเลือด บางทีพวกคุณอาอาจหนีไปแล้วก็ได้」
เมื่อได้ยินหยางปินพูด เฉินห่าวก็เหมือนคว้าฟางช่วยชีวิตได้ เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า 「ใช่ ในห้องไม่มีรอยเลือด พ่อแม่ผมอาจออกจากหมู่บ้านไปแล้ว แล้วก็ไปอยู่ฐานที่มั่นผู้รอดชีวิตสักแห่งก็ได้」
「อืม」
ไม่นาน จ้าวคุนกับคนอื่น ๆ ก็กลับมา พวกเขาส่ายหน้าให้หยางปิน
「ในหมู่บ้านนี้ไม่มีผู้รอดชีวิตแล้ว...」
「แต่เราพบร่องรอยการต่อสู้กับศพซอมบี้ไม่น้อย ซอมบี้ที่นี่มีคนจัดการไปแล้ว」
「อาจมีหน่วยช่วยเหลือเคยมาที่นี่ หรือไม่ก็ชาวบ้านรวมตัวกันตั้งทีมต่อต้านซอมบี้ขึ้นมาเอง」
「จริงเหรอ」สีหน้าของเฉินห่าวกลับมามีความหวังอีกครั้ง
หยางปินเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ถอนหายใจ เขากลัวจริง ๆ ว่ายิ่งมีความหวังมากเท่าไร ความผิดหวังก็จะยิ่งหนักหนาเท่านั้น