“ยินดีด้วย ตอบถูกแล้ว!” หยางปินยิ้ม
เมื่อได้ยินหยางปินยอมรับ สีหน้าของจงหย่วนเซินก็เปลี่ยนไปทันที เขาคาดไม่ถึงเลยว่าในช่วงเวลานี้จะมีผู้วิวัฒน์ขั้นห้าปรากฏตัวขึ้น
แต่ไม่ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่ ความจริงก็อยู่ตรงหน้าแล้ว นอกจากผู้วิวัฒน์ขั้นห้า ยังจะมีใครทำลายหินถล่มของเขาได้ง่ายดายขนาดนี้อีก
“นายเล่นจนหนำใจแล้ว ทีนี้ตาฉันบ้าง!”
หยางปินแค่นเสียง ยกท่อนเหล็กของบาร์เบลขึ้นเหวี่ยงเข้าใส่อีกฝ่ายอีกครั้ง
บางทีหินถล่มเมื่อครู่อาจใช้พลังจิตของจงหย่วนเซินไปมาก เขาจึงไม่ได้ใช้หินถล่มอีก แต่รีบสร้างกำแพงดินขึ้นตรงหน้าเพื่อรับมือกระบองเหล็กของหยางปิน
แต่ก็ไร้ประโยชน์
กำแพงดินไม่มีผลอะไรต่อหน้าหยางปิน ถูกเขาฟาดจนแตกกระจายด้วยกระบองเพียงครั้งเดียว
จากนั้นหยางปินก็เหวี่ยงกระบองเหล็กฟาดใส่จงหย่วนเซินอีกครั้ง
จงหย่วนเซินรีบยกดาบถังในมือขึ้นขวางไว้
“เคร้ง...”
ดาบถังขาดสะบั้นตามเสียงปะทะ ท่อนเหล็กบาร์เบลของหยางปินฟาดเข้าที่หน้าอกจงหย่วนเซินเต็มแรง ส่งร่างเขากระเด็นออกไป กระอักเลือดคำหนึ่งก่อนล้มลงกับพื้น หมดสติไป
หยางปินไม่ตามซ้ำ เขาเก็บท่อนเหล็กบาร์เบลแล้วหันไปมองกลุ่มคนที่นอนกองอยู่บนพื้น “ใครยังไม่ตายก็คลานขึ้นมาเก็บคริสตัลพลังให้หมด ส่วนใครคลานไม่ไหว ฉันจะช่วยซ้ำให้อีกที!”
ได้ยินหยางปินพูด คนที่ถูกเฉินห่าวกับพวกเล่นงานจนล้มลงและลุกไม่ขึ้น ต่างก็รีบตะเกียกตะกายลุกจากพื้น