ซอมบี้กว่าสองพันตัว สำหรับคนทั้งหกแล้ว การเก็บคริสตัลพลังถือเป็นงานใหญ่ทีเดียว
ตอนนี้เองที่พวกเขาได้สัมผัสถึงความลำบากของการมีคนน้อยอย่างแท้จริง
ขณะที่ทุกคนกำลังขะมักเขม้นเก็บคริสตัลพลัง รถบัสคันหนึ่งก็แล่นผ่านถนนใหญ่อย่างรวดเร็ว
ตอนแรกพวกเขาไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่หลังจากรถคันนั้นขับผ่านไป มันก็ถอยกลับมา
จากนั้นคนถืออาวุธหลากชนิดราวสี่สิบถึงห้าสิบคนก็ลงจากรถ แล้วเดินตรงมาทางนี้
ทุกคนขมวดคิ้ว ดูท่าอีกฝ่ายคงหาเรื่องเสียแล้ว
ไม่นาน กลุ่มคนก็เดินมาถึง เมื่อเห็นซากซอมบี้กองพะเนินอยู่บนพื้น แววตาของพวกเขาก็เป็นประกาย
“พี่ชาย ซอมบี้พวกนี้พวกคุณฆ่าเหรอ?” ชายวัยราวสามสิบปีที่เป็นหัวหน้ากลุ่มถามพลางมองหยางปินกับพวก
“ถ้าไม่ใช่พวกเราฆ่า แล้วจะเป็นพวกคุณหรือไง?” หยางปินกลอกตา
“งั้นทีมของพวกคุณคงใหญ่โตน่าดู แล้วคนอื่น ๆ ไปไหนกันล่ะ?”
“เลิกหยั่งเชิงได้แล้ว พวกเรามีกันแค่หกคนที่นี่ จะบอกมาเลยไหมว่าหมายตาคริสตัลพลังพวกนี้อยู่?” หยางปินตอบตรง ๆ
“...”
คำพูดตรงไปตรงมาของหยางปินทำเอาคนกลุ่มนั้นไปไม่เป็นอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าควรไปต่อหรืออยู่ต่อดี
“ในเมื่อพวกคุณหมายตาคริสตัลพลังพวกนี้ ก็เก็บไปสิ” หยางปินพูดพร้อมรอยยิ้ม
คำพูดนี้ไม่เพียงทำให้คนฝั่งตรงข้ามงุนงง แม้แต่เฉินห่าวกับพวกก็ยังไม่เข้าใจ ทว่าด้วยความไว้ใจหยางปิน พวกเขาจึงไม่พูดแทรก
ชายคนนั้นขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าหยางปินหมายความว่าอย่างไร