ทันทีที่ผู้บัญชาการเผ่าปีกหนีไป เงาร่างของนกเผิงยักษ์ก็มาถึง สายตาของมันกวาดผ่านหยางปิน แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงที่ปิดไม่มิด
มันแทบจินตนาการไม่ออกเลยว่า มนุษย์คนนี้จะใช้พลังขั้นเทียนเฉวียนยื้อผู้บัญชาการเผ่าปีกขั้นเทียนจีระดับสามเอาไว้ได้นานขนาดนั้น ทั้งยังช่วยถ่วงเวลาให้มันรักษาตัวได้อีกด้วย
เมื่อเห็นแขนข้างหนึ่งของหยางปินขาดไป แววตาของนกเผิงยักษ์ก็ไหววูบ ทว่ามันไม่ได้หยุดอยู่ต่อ เงาร่างพุ่งข้ามหยางปิน ไล่ตามผู้บัญชาการเผ่าปีกไปทันที
“อย่าฆ่าผู้บัญชาการเผ่าปีกตัวนั้นล่ะ ซ้อมให้หมดสภาพแล้วเก็บไว้ให้ฉันนะ!” หยางปินตะโกนเสียงดัง
นกเผิงยักษ์ไม่ได้หยุดฝีเท้า ไม่รู้ว่าฟังเข้าใจหรือเปล่า
หยางปินอดกังวลไม่ได้ นั่นเป็นวัตถุดิบศพคืนชีพชั้นดีเลยนะ ถ้าฆ่าตายก็น่าเสียดายแย่
แต่ตอนนี้เขาก็ไม่กล้าเข้าไปแล้ว สภาพแบบนี้ ถ้าฝืนเข้าไป คนที่ตายคงเป็นเขาเอง
จากนั้นหยางปินก็บินไปทางถ้ำอย่างรวดเร็ว
บินไปได้ครึ่งทาง เขาก็พบหูเหวินเลี่ยงกับหมาป่าครามที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
หยางปินร่อนลงสู่พื้นทันที
“พี่ปิน!”
“หัวหน้าทีมหยาง!”
เมื่อเห็นหยางปิน ทั้งคู่ก็โล่งใจขึ้นมาก
“หัวหน้าทีมหยาง มือของคุณ...” หมาป่าครามเห็นแขนที่ขาดของหยางปิน สีหน้าพลันเผยความตกตะลึง
“เรื่องเล็ก ฉันตัดเอง” หยางปินตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“...”
หมาป่าครามเบิกตากว้าง ตัดเองเนี่ยนะ? นี่มันทำกันได้ด้วยเหรอ?
หูเหวินเลี่ยงกลับชินเสียแล้ว เจอศัตรูที่พลังต่างกันลิบลับ พี่ปินแขนขาขาดบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ขอแค่ยังมีชีวิตมาถึงตรงหน้าเขาก็พอ