ห้องประชุมกลางฐานที่มั่นจินหลิง…
หยางปินและพวกพ้องกับเซียวจ้านและคนอื่น ๆ ทยอยนั่งลงตามลำดับ
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอดีตผู้บัญชาการเขตทหาร ซึ่งปัจจุบันเป็นผู้ดูแลฐานที่มั่นที่มีประชากรนับล้าน หยางปินกับพวกกลับไม่แสดงอาการประหม่าแม้แต่น้อย
เซียวจ้านอยู่ในตำแหน่งสูงมานาน อีกทั้งยังเป็นทหารมาก่อน รัศมีอำนาจของผู้มีตำแหน่งสูงจึงแผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน
ทว่ากลับไม่มีผลกับหยางปินและพวกเลย นี่คงเป็นความมั่นใจที่มาจากพละกำลังกระมัง
เซียวจ้านมองคนทั้งแปดที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างสงบนิ่ง ในใจก็อดทอดถอนใจไม่ได้
ดูเหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่มีคนหนุ่มรักษาท่าทีเช่นนี้ต่อหน้าเขาได้
ก่อนหน้านี้เขายังมีข้อกังขาอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ดูแล้วคงไม่ผิดไปจากที่คิดนัก
คนที่ไม่มีฝีมือจริงย่อมไม่อาจรักษาท่าทีเช่นนี้ภายใต้แรงกดดันของเขาได้
“หัวหน้าทีมหยาง ต้องขอโทษด้วย คนของผมไม่รู้ความ ผมขออภัยพวกคุณแทนพวกเขาตรงนี้ก่อน”
เซียวจ้านวางท่าทีอ่อนน้อมมาก แม้ก่อนวันสิ้นโลกหรือหลังจากนั้นเขาจะเป็นผู้มีอำนาจมาโดยตลอด แต่เขาก็มองสถานการณ์ของตัวเองได้ชัดเจนกว่าคนส่วนใหญ่
เขารู้ดีว่า หากซอมบี้ขั้นเก้าตัวนั้นถูกคนกลุ่มนี้ฆ่าจริง พวกเขาย่อมมีพลังมากพอจะพลิกฐานที่มั่นทั้งแห่งได้
คนแบบนี้ ห้ามเป็นศัตรูเด็ดขาด
“ผู้บัญชาการเซียวเกรงใจไปแล้ว เรื่องนี้ก็เป็นความผิดของพวกเราเหมือนกัน ลงมือหนักไปหน่อยจนทำลายกฎของฐานที่มั่น” หยางปินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“หัวหน้าทีมหยางล้อเล่นแล้ว ถ้าพวกคุณไม่ยั้งมือ หน่วยลงทัณฑ์คงนองเลือดไปนานแล้ว ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณพวกคุณที่เมตตา”
“ฮ่า ๆ งั้นก็ถือว่าเรื่องนี้จบกันเถอะ ผู้บัญชาการเซียวบอกว่าเมื่อครู่มีเรื่องอยากถามพวกเรา เรื่องอะไรหรือ?”