ทั้งสองฝ่ายได้ข้อสรุปร่วมกัน การซื้อขายจึงเป็นเรื่องง่ายดาย
หยางปินล้วงมือลงไปในกระเป๋า แล้วหยิบคริสตัลพลังออกมาทีละกำมือ ไม่นานก็มีคริสตัลพลังขั้นหกกว่าสองร้อยเม็ดวางอยู่บนโต๊ะ
คริสตัลพลังเหล่านี้ได้มาจากการสังหารซอมบี้ขั้นหกระหว่างทาง รวมถึงซอมบี้ขั้นหกที่ฆ่าไปด้วยตอนจัดการซอมบี้ขั้นเก้า
ก่อนหน้านี้คริสตัลพลังทั้งหมดอยู่กับฟางซือเจี๋ย ดังนั้นบนตัวหยางปินจึงมีแค่คริสตัลพลังเหล่านี้
แต่พอเห็นหยางปินทำเช่นนั้น เซียวจ้านกับคนอื่น ๆ ต่างก็เบิกตากว้าง
คริสตัลพลังขั้นหกใส่ไว้ในกระเป๋าแบบนั้นเลยหรือ? ไม่กลัวทำหล่นบ้างหรือไง?
แล้วกระเป๋านั่นมันใหญ่แค่ไหนกัน? ดูก็ไม่ได้นูนขึ้นมาเลยแท้ ๆ แต่กลับซ่อนคริสตัลพลังไว้ได้ตั้งมากมาย?
หยางปินไม่ได้อธิบายอะไร เพียงหันไปมองเซียวจ้านแล้วบอกว่า “ผมพกมาไม่เยอะ แลกแค่สองร้อยเม็ดก็พอ”
“.......”
เซียวจ้านมองคริสตัลพลังขั้นหกบนโต๊ะอย่างพูดไม่ออก
“หยิบออกมาได้ตั้งสองร้อยกว่าเม็ดในพริบตา ยังบอกว่าพกมาไม่เยอะอีก? ทั้งฐานที่มั่นของฉันตอนนี้ยังรวบรวมคริสตัลพลังขั้นหกได้ไม่มากขนาดนี้เลย”
“อวดเก่งชะมัด”
เซียวจ้านบ่นในใจ ก่อนหันไปหาซ่งเหลียงผิงที่รับผิดชอบงานประจำวันอยู่ด้านหลัง “เหล่าซ่ง พาคนไปเอาคริสตัลพลังขั้นหนึ่งสองแสนเม็ดจากคลังมา”
“ครับ”
ซ่งเหลียงผิงพยักหน้าแล้วรีบออกจากห้องประชุมไป
สองแสนเม็ดไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ ต้องนับกันอีกนาน ดูท่าคงต้องเรียกคนไปช่วยเพิ่ม
ยังดีที่คริสตัลพลังขั้นหนึ่งมีขนาดแค่เมล็ดข้าว สองแสนเม็ดใส่กระสอบป่านก็ขนมาได้แล้ว
หลังซ่งเหลียงผิงออกไป เซียวจ้านก็หันกลับมามองหยางปินอีกครั้ง