โลกจี้ ชุมชนสุขสันต์
จางเยว่ที่เพิ่งผ่านวันอันแสนวุ่นวายมา ถือก๋วยเตี๋ยวผัดหนึ่งชุดกลับมาถึงห้องเช่า
พอเปิดประตู จางเยว่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล คล้ายมีสิ่งของขวางอยู่หลังประตู ทำให้เปิดได้ไม่สุด
“เกิดอะไรขึ้น?”
จางเยว่ชะโงกหน้าไปดู ก็เห็นกล่องพัสดุไม้ใบหนึ่งอยู่หลังประตู
“พัสดุเหรอ? ของใครกัน ทำไมมาส่งถึงบ้านผม?
เอ๊ะ ไม่สิ พนักงานส่งพัสดุมีบริการเอาของเข้ามาส่งถึงในบ้านด้วยเหรอ?”
คนที่เข้ามาในบ้านแบบนี้น่าจะเป็นขโมยมากกว่าหรือเปล่า?
แต่ปัญหาคือ ขโมยที่ไหนจะเอาของฝากมาให้เจ้าของบ้านด้วยล่ะ?
ระหว่างที่กำลังสงสัย จางเยว่ก็หยิบกล่องขึ้นมาอย่างไม่คิดอะไร แล้วพบว่าบนกล่องมีใบปะหน้าพัสดุติดอยู่ด้วย
【บริษัทส่งด่วนถึงไหนก็ถึง!
ผู้ส่ง: บริษัทเกมเสวียนเจี้ย จำกัด
ผู้รับ: จางเยว่】
“ถึงไหนก็ถึง? บริษัทเกมเสวียนเจี้ย? นี่ส่งพัสดุมาให้ผมจริง ๆ เหรอ?
บริษัทส่งพัสดุนี้เก่งกาจขนาดนี้เลยหรือไง? อีกอย่าง ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าซื้อของชิ้นนี้ไว้!”
ขณะที่ยังสงสัย จางเยว่ก็ลองค้นหาข้อมูลติดต่อของบริษัทเกมเสวียนเจี้ย จำกัด เพื่อจะสอบถาม แต่กลับพบว่าไม่มีทั้งที่อยู่และหมายเลขโทรศัพท์ มีเพียงเว็บไซต์หนึ่งแห่งเท่านั้น!
จางเยว่ระแวดระวังขึ้นมาทันที
เขาไม่กล้าเข้าเว็บไซต์แปลกหน้าโดยพลการ เพราะยอดเงินในบัญชีตอนนี้นับว่าเป็นเงินก้อนโตถึงหลักสี่หลัก ไม่อยากสุ่มเข้าเว็บไซต์ไหนแล้วทำเงินหลักสี่หลักที่ตัวเองปกป้องไว้ด้วยรหัสผ่านหกหลักหายวับไป
จางเยว่ไม่กล้ารับของที่ไม่รู้ที่มาชิ้นนี้ไว้ กำลังจะเอาไปจัดการที่สถานีตำรวจ แต่ทันทีที่มือแตะกล่อง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู
【ตรวจพบผู้เล่นจางเยว่ เปิดโหมดลงทะเบียนผู้เล่นอัตโนมัติ!】
ทันทีที่เสียงกลไกอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นข้างหู จางเยว่ก็รู้สึกหนังศีรษะชาวาบ สัญชาตญาณบอกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เขาคิดจะโยนกล่องไม้ในมือทิ้ง แต่ก็สายไปแล้ว!
เสียงแกร๊กดังขึ้น กล่องไม้เปิดออกเอง ขณะเดียวกันก็มีลำแสงพุ่งออกจากกล่อง ตกลงบนร่างของจางเยว่ ก่อนจะก่อตัวเป็นหมวกคลุมศีรษะที่เปี่ยมด้วยกลิ่นอายเทคโนโลยี
“นี่มันอะไรกัน?”
จางเยว่ยกมือขึ้นหมายจะถอดมันออกโดยสัญชาตญาณ แต่จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดสนิท ร่างทั้งร่างอ่อนยวบลงไป
ขณะที่จางเยว่ในโลกความจริงหมดสติ จิตสำนึกของเขาก็เชื่อมต่อเข้าสู่ระบบ ณ สถานที่อีกแห่งหนึ่ง
พอลืมตาขึ้น จางเยว่ยังไม่ทันได้มองภาพรอบตัว ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【คุณลงทะเบียนสำเร็จ และเข้าสู่ระบบเสวียนเจี้ยสำเร็จ!】
……
ชื่อ: จางเยว่
ตัวตน: ผู้พลัดถิ่น (ความสามารถในการทนต่อความหิวเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ค่าความชอบเริ่มต้นของตัวละครลดลงเล็กน้อย)
อาชีพ: ไม่มี
ขอบเขต: ไม่มี
คุณสมบัติขั้นกำเนิดฟ้า:
พละกำลัง: 8
รากฐานกระดูก: 8
วิชาตัวเบา: 7
ปัญญาหยั่งรู้: 18
วาสนา: 1
พรสวรรค์: กระดูกกระบี่ (สีขาว) (เติบโตได้) (เพิ่มความชำนาญวิชายุทธ์และทักษะยุทธ์สายกระบี่ขึ้นหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ เมื่อฝึกวิชาหรือทักษะยุทธ์อย่างใดอย่างหนึ่งจนถึงขั้นสมบูรณ์ จะก่อผลวิถีกระบี่หนึ่งผล กระดูกกระบี่สามารถกลืนกินผลวิถีกระบี่เพื่อเติบโตได้)
……
จางเยว่จ้องค่าสถานะตรงหน้าอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะตั้งสติได้
“เดี๋ยวนะ ผมเข้ามาอยู่ในเกมจริง ๆ เหรอ? นี่เกมอะไร? โลกเสมือนจริงหรือ? เทคโนโลยีสมัยนี้ก้าวหน้าได้ขนาดนี้เลยเหรอ?
ไม่สิ เกมที่ล้ำขนาดนี้ ทำไมผมถึงไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?”
ระหว่างพูด จางเยว่ลองขยับตัวดู แล้วพบว่าไม่ต่างจากโลกความจริงแม้แต่น้อย หากไม่ใช่เพราะแผงค่าสถานะตรงหน้า เสื้อผ้าและสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป รวมถึงปุ่ม【ออกจากระบบ】ที่เห็นเด่นชัดอยู่ตรงหน้า เขาคงยากจะเชื่อว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในเกมแล้ว
เมื่อเห็นปุ่ม【ออกจากระบบ】 จางเยว่ก็ลองกดดูโดยไม่ลังเล
ถึงอย่างไรเขาก็ถูกดึงเข้ามาอย่างกะทันหัน สิ่งที่กังวลที่สุดตอนนี้คือออกไปไม่ได้ จึงต้องตรวจสอบก่อนว่าตัวเองออกจากระบบได้หรือไม่
เมื่อจางเยว่กดออกจากระบบ ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็เด้งขึ้นมา
【ขณะนี้คุณอยู่ระหว่างเหตุการณ์ ไม่สามารถออกจากระบบได้!】
ขณะข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น ปุ่ม【ออกจากระบบ】ก็เปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นทันที หัวใจของจางเยว่เย็นวาบไปกว่าครึ่ง
“บ้าเอ๊ย ออกไม่ได้จริง ๆ เหรอ?”
จางเยว่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็รู้สึกว่ารอบข้างสั่นสะเทือนขึ้นมา ความรู้สึกนั้นจะอธิบายอย่างไรดี คล้ายโลกเพิ่งเริ่มหมุน หรือไม่ก็เหมือนจางเยว่ถูกโยนเข้ามาในโลกใบนี้อย่างเป็นทางการ
จู่ ๆ สายลมก็เริ่มพัด รอบข้างมีเสียงดังขึ้นด้วย
กลิ่นอับชื้นเหม็นเปรี้ยวเริ่มโชยเข้าจมูก จางเยว่เกือบอาเจียนออกมา
ยังไม่ทันที่จางเยว่จะฟื้นตัว ลมหนาวก็พัดมา ทำให้เขาหนาวสั่นไปทั้งตัว!
ตอนนั้นเอง จางเยว่ถึงได้รู้ว่าตัวเองอยู่ในศาลเจ้าร้างแห่งหนึ่ง ภายในศาลเจ้าเล็ก ๆ แห่งนี้มีคนแต่งตัวมอมแมมและส่งกลิ่นเหม็นอับยัดเยียดกันอยู่เต็มไปหมด ไม่ต่างจากเขาเลย
“โครม!”
จางเยว่ยังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงดังสนั่นก็ดังมา ประตูศาลเจ้าร้างถูกเปิดออก ชายร่างกำยำหน้าตาเหี้ยมเกรียมกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามา
พอเข้ามา หัวหน้าร่างใหญ่ก็หน้าบึ้งทันที “บ้าเอ๊ย เหม็นฉิบหาย! ไล่พวกผู้พลัดถิ่นไปล้างตัวที่ลำธารให้หมด!”
พอชายร่างใหญ่พูดจบ จางเยว่กับผู้พลัดถิ่นคนอื่น ๆ ยังไม่ทันรู้เรื่องอะไร ลูกน้องของชายร่างใหญ่ก็พุ่งเข้ามาราวกับหมาป่ากระโจนใส่เหยื่อ
ชายหน้าตาทะเล้นคนหนึ่งก้าวออกมา บอกกับเหล่าผู้พลัดถิ่นว่า “ทุกคนไม่ต้องตื่นตกใจ พวกเราไม่ใช่คนร้าย แต่เป็นวีรบุรุษผู้กล้าจากเขาเฮย์เฟิง ท่านสามของพวกเรามีจิตใจเมตตา ทนเห็นพวกคุณมอมแมมแบบนี้ไม่ได้
พวกคุณอยู่ในสภาพนี้ไม่ถูกสุขอนามัยเลย เผลอ ๆ อาจป่วยได้ ไปล้างตัวกันให้หมดเถอะ!”
ฟังดูไม่มีปัญหาอะไรเลย แต่ปัญหาคือเวลานี้เป็นฤดูหนาว การให้พวกเขาไปอาบน้ำในอากาศแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับส่งพวกเขาไปตายหรือ?
ทุกคนไม่อยากไป แต่เมื่อเห็นดาบวาววับอยู่ตรงหน้า พวกเขาก็จำต้องไป
ไม่นานนัก ทุกคนก็ถูกไล่ไปถึงริมลำธาร จากนั้นชายร่างกำยำกลุ่มนั้นจากเขาเฮย์เฟิงก็บังคับให้พวกเขาถอดเสื้อผ้าแล้วกระโดดลงไปในน้ำ
ตูม!
ในวินาทีที่จางเยว่กระโดดลงไปในลำธาร เขาก็เริ่มตระหนักเลา ๆ แล้วว่าโชควาสนาที่มีอยู่ถึงหนึ่งแต้มของตัวเองนั้นมีค่าแค่ไหน
หนาวเหลือเกิน จางเยว่ฟันกระทบกันกึก ๆ!
ขณะที่เหล่าผู้พลัดถิ่นหนาวสั่นกันงันงก หลี่ไค หัวหน้าลำดับสามแห่งเขาเฮย์เฟิง ก็เริ่มเดินสำรวจอยู่บนฝั่ง เขาชี้นิ้วไปยังผู้พลัดถิ่นที่เปลือยกายอยู่ในลำธาร “นาย นาย นาย แล้วก็นาย พวกนายขึ้นมาได้!”
หลี่ไคชี้คนรวดเดียวสิบกว่าคน รวมจางเยว่ด้วย แล้วเรียกให้ขึ้นฝั่ง พอขึ้นมา พวกเขาก็ถูกพาไปผิงกองไฟที่จุดไว้ริมฝั่งทันที ทั้งยังมีคนยื่นน้ำแกงร้อน ๆ ให้คนละชาม กับเสื้อผ้าฝ้ายที่ค่อนข้างสะอาดคนละชุด
หลี่ไค หัวหน้าลำดับสาม ยิ้มให้พวกเขาอย่างเป็นมิตร “จากนี้ไปพวกคุณคือคนของเขาเฮย์เฟิง เป็นพี่น้องของหลี่ไค!”
ขณะเดียวกัน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูจางเยว่
【หลี่ไค หัวหน้าลำดับสามแห่งเขาเฮย์เฟิง เชิญคุณเข้าร่วมเป็นโจรแห่งเขาเฮย์เฟิง คุณตกลงหรือไม่?】
จางเยว่เหลือบมองข้อความแจ้งเตือนจากระบบ แล้วมองรอยยิ้มเป็นมิตรของหลี่ไค
เขากดตกลงอย่างไม่ลังเล
【ตัวตนของคุณเปลี่ยนแปลงแล้ว ตัวตนปัจจุบันคือ【โจรแห่งเขาเฮย์เฟิง】!】