ขณะที่กู้ซวี่จือยังยืนอยู่ที่เดิมและกำลังย่อยความหมายของคำพูด หยวนอวิ๋นก็รีบเข้าไปใกล้ คล้องแขนเขาไว้ “เอาละ ตกลงตามนี้นะ คืนนี้นอนด้วยกัน”
เห็นกู้ซวี่จือยังจะปฏิเสธ หยวนอวิ๋นก็รีบขัดขึ้นทันที “อย่างมากเราก็เอาผ้าห่มมาวางกั้นตรงกลางก็แล้วกัน!”
“……”
“รู้แล้ว” ในที่สุดกู้ซวี่จือก็เอ่ยขึ้น
หยวนอวิ๋นแสร้งทำเป็นไม่เห็นแววรำคาญและต่อต้านเล็กน้อยในดวงตาเขา ก่อนจะเก็บเสื้อผ้าของตัวเองอย่างอารมณ์ดี
ครั้งนี้พวกเขาเช่าห้องสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก ห้องนอนหลักที่เธออยู่กว้างขวางและมีแสงสว่างดี ทั้งยังมีระเบียงเล็ก ๆ ที่ไม่ได้ติดกระจก หากก้มพิงราวระเบียงก็จะเห็นแสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นเบื้องล่าง
เสียอย่างเดียว วันฝนตกคงมีน้ำขังได้ง่าย
โชคดีที่เมืองนี้ฝนตกไม่บ่อย
เสื้อโค้ตแบรนด์เนมของหยวนอวิ๋นถูกเก็บคืนไปหมดแล้ว พับไปพับมาเหลือเสื้อบาง ๆ กับเสื้อแขนสั้นตามฤดูกาลไม่กี่ตัว และกระโปรงรัดรูปอีกสองสามตัว พอเอาใส่ตู้เสื้อผ้า ข้างในก็ยังดูโล่งจนไม่มีอะไรน่าสนใจ
ตอนนั้นเอง หยวนอวิ๋นก็พลันนึกถึงเรื่องร้ายแรงขึ้นมาเรื่องหนึ่ง
ชุดนอนแบรนด์เนมสองตัวที่มีอยู่ เธอก็ขายต่อให้พวกนักช็อปมือสองไปแล้วเหมือนกัน
“……” เธอนี่มันโง่จริง ๆ
คราวนี้จะใส่อะไรนอนดีล่ะ
แถมคืนนี้ยังต้องนอนกับกู้ซวี่จืออีก
รู้อย่างนี้ไม่น่าเสนอเรื่องนี้เลย ไม่อย่างนั้นยังได้นอนแก้ผ้าอยู่แท้ ๆ เฮ้อ เชือกป่านยังเลือกขาดตรงส่วนที่เปราะบางที่สุดจริง ๆ
หยวนอวิ๋นนิ่งเงียบอยู่ที่เดิมหลายวินาที ก่อนจะตัดสินใจสั่งชุดนอนกระโปรงเดี่ยวราคาสิบสามหยวนจากแอปจับกลุ่มทันที
ในบรรดาชุดชั้นในแนววาบหวิว มันดูเรียบง่ายบริสุทธิ์เป็นพิเศษ เพียงแต่วัสดุที่ใช้ทำช่างน่าขันเหลือเกิน