กู้ซวี่จือพูดเสียงแข็งเล็กน้อยว่า “นอนได้แล้ว”
หยวนอวิ๋นไม่ต้องมองก็จินตนาการสีหน้าเย็นชาแข็งกระด้างของเขาออก เธอนวดข้อมือ แล้วพลิกตัวกลับอย่างเด็ดขาด ไม่สนใจเขาอีก
ไม่นานนัก เสียงหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอก็ดังมาจากทางหยวนอวิ๋น
ราวกับลูกแมว
ส่วนกู้ซวี่จือยังคงนอนหงายอยู่ท่าเดิม ไม่ขยับเขยื้อน และไม่ได้หลับตาเลยสักนิด เขามีประสาทการได้ยินว่องไว ทั้งประสาทรับกลิ่นก็อ่อนไหวเช่นกัน
เมื่อได้ยินเสียงหายใจไร้การระแวดระวังของหญิงสาว ทั้งยังได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวเธอไม่ขาด เขาก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ผ่านไปครู่ใหญ่ เมื่อแน่ใจว่าหยวนอวิ๋นหลับสนิทแล้ว กู้ซวี่จือก็ลุกจากเตียงอย่างเงียบเชียบ เดินไปเข้าห้องน้ำ
ตอนกลับมา ดวงตาของเขาปรับเข้ากับความมืดได้แล้ว จึงมองเห็นโครงร่างของหยวนอวิ๋นบนเตียงได้อย่างชัดเจน
เดิมทีเขาตั้งใจจะหอบผ้าห่มไปนอนบนโซฟา
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด พอเห็นหยวนอวิ๋นที่กำลังหลับสนิท เขากลับยืนชะงักอยู่กับที่ ไม่อาจก้าวขาออกไปได้ชั่วขณะ
เสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่นั่น… จะเรียกว่าเสื้อผ้าก็ไม่ถูกนัก เหมือนเป็นเพียงผ้าผืนหนึ่งที่ปิดบั้นท้ายของเธอได้อย่างหวุดหวิด
ตอนนี้เพราะท่านอนสุดแผลงกับนิสัยชอบเตะผ้าห่ม ชายกระโปรงจึงถลกขึ้นไปถึงเหนือสะดือแล้ว
“……”
กู้ซวี่จือถอนหายใจเงียบ ๆ ใบหน้าปรากฏความสับสนขึ้นมาเล็กน้อย ซึ่งนับว่าหาได้ยาก
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเชื่อ เรื่องนี้ไม่ใช่เพราะไม่กล้าเชื่อหรือไม่อยากเชื่อ
แต่ถึงเขาจะสูญเสียความทรงจำไปทั้งหมด หากพิจารณาตามตรรกะแล้ว เขาก็ไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับผู้หญิงแบบนี้ได้เลย