“ฮัลโหล?”
กู้เสี้ยนตอบเสียงเข้มอย่างระแวดระวัง
แต่ไม่คิดเลยว่าปลายสายจะมีเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายที่เขาคุ้นเคยเป็นอันดับสองดังขึ้น “นายรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นใคร”
กู้เสี้ยน “?”
ทำไมคนโน้นคนนี้ถึงพากันมาคลุ้มคลั่งใส่เขา
หรือเห็นว่าเขาเพิ่งเริ่มมีรักครั้งแรกแล้วโดนปฏิเสธทันควัน ยังปวดหัวไม่พออีกหรือไง
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่กล้าแสดงสีหน้าไม่พอใจ
กู้เสี้ยนเอ่ยอย่างระมัดระวัง “พี่เหรอครับ?”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็ถามว่า “ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน”
กู้เสี้ยนมองซ้ายมองขวาอย่างงุนงง “ผม...ผมก็อยู่บ้านตัวเองนี่ครับ อยู่ห้องนั่งเล่นเล่นเกมอยู่”
“ช่วงนี้ผมไม่ได้ออกจากบ้านเลยนะพี่! จริง ๆ ไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรเลย พี่ดูรีเพลย์ไลฟ์สตรีมของผมก็ได้”
ปลายสายเงียบอย่างประหลาดอีกครั้ง
กู้เสี้ยนถูกทำเอาอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้อง
เขาลองหยั่งเชิงถาม “พี่เที่ยวพักผ่อนเสร็จแล้วเหรอครับ? ก่อนหน้านี้พี่ไม่ได้บอกว่าจะกลับมาอีกทีหลังจากสามเดือนเหรอครับ? นี่ยังไม่ครบสามเดือนเลยนะ...”
“เที่ยวพักผ่อน...” ปลายสายพึมพำเหมือนพูดกับตัวเอง กู้เสี้ยนฟังไม่ค่อยชัด
จากนั้นก็ได้ยินอีกฝ่ายถามว่า “งั้นตอนนี้นายอยู่เมืองจิง?”
“ใช่ครับ”
กู้เสี้ยนรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน เขานั่งตัวตรงราวกับนักเรียนที่ถูกครูเรียกให้ลุกขึ้นท่องบทเรียน
ช่วงนี้เขาไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีจริง ๆ
เอาแต่เล่นเกมอย่างเรียบร้อยมาตลอด
ส่วนความคิดที่จะบังคับเอามาเป็นของตัวเองก็เพิ่งผุดขึ้นมาเมื่อครู่นี้ ยังไม่ทันได้ลงมือด้วยซ้ำ
พอนึกถึงการบังคับเอามาเป็นของตัวเอง—
“อ้อ พี่ครับ” กู้เสี้ยนเอ่ยอย่างชั่งใจ “ผมมีคนที่ชอบแล้วครับ”