หรวนยวน: “!”
นางรีบถามมึงระบบทันที: 【ของพวกนั้นมีมูลค่าเท่าไหร่?】
【แบบที่ขายไปพวกนั้นไม่แพง รวมกันแค่หลายแสน แต่ถ้านับสินค้าทุกชิ้นจากซีรีส์เดียวกันที่เพิ่งออกใหม่ล่าสุด มูลค่ารวมกันก็สามสิบล้าน】
【โห!】ความคืบหน้าภารกิจพุ่งขึ้นไปถึงห้าสิบล้านในพริบตา
หรวนยวนอึ้งงัน
【เจ้าว่าเขาคิดจะใช้เงินเหยียบข้าให้ตายหรือ?】
【...คงไม่หรอก โฮสต์ พระเอกมีสมองนะ】
หรวนยวนมีสีหน้าซับซ้อน มองกู้ซวี่จือที่อยู่เบื้องบน แล้วลืมย้ำเรื่องสำคัญไปเสียสนิทว่า “คืนนี้ไม่ได้”
นางเอ่ยอย่างยากลำบาก “เจ้า...ทำแบบนี้ทำไม?”
กู้ซวี่จือหลุบตา น้ำเสียงสุขุมและเรียบนิ่ง จนไม่มีใครสงสัยในความจริงใจของเขา “เพราะข้าชอบเจ้า อยากเอาใจเจ้า”
ประโยคหลัง กู้ซวี่จือไม่ได้พูดออกมา — อีกทั้งดูเหมือนเจ้าจะชอบเงินมากกว่าชอบข้าเสียอีก
ดังนั้นเขาจึงเลือกทำสิ่งที่นางชอบ
ปกติแล้ว หากเป็นคนทั่วไป ถึงตอนนี้คงซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ และถูกชำระล้างจิตใจไปเรียบร้อยแล้ว
แต่หรวนยวนเป็นคนขี้ระแวงมาแต่กำเนิด
นางทำผิดจนรู้สึกผิดอยู่ในใจ
ยังคงรู้สึกว่ากู้ซวี่จือคิดจะใช้วิธีเอาคืนแบบเดียวกัน — ทำให้นางรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น แล้วค่อยถีบนางออกไป เพื่อระบายความแค้นในใจ
นางจึงระแวดระวังเป็นอย่างยิ่ง
“เจ้าไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้...ข้าไม่ได้ชอบของฟุ่มเฟือยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
“จริงหรือ งั้นข้าจะเอาไปคืน—”
“ไม่ ไม่ต้องขนาดนั้น ซื้อมาแล้วก็แล้วไป ถือเป็นน้ำใจของเจ้า แค่ก ๆ”
กู้ซวี่จือยกมุมปากเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
“หรวนยวน แล้วเจ้ารู้ไหมว่าข้าชื่ออะไร?”