【อย่าเพิ่งตกใจไป โฮสต์ ฉันบอกแล้วไง วัฒนธรรมจีนลึกล้ำกว้างไพศาล อย่าดูแค่ความหมายตามตัวอักษร ตีความได้อย่างอิสระ เล่นได้อย่างอิสระ!】
ระบบพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก็ไม่กล้ามองปฏิกิริยาของหยวนอวิ๋น รีบชิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว
โชคดีที่หนีเร็ว
ไม่อย่างนั้นหยวนอวิ๋นมีทั้งวิธีการและเรี่ยวแรงเหลือเฟือไว้จัดการมัน
แต่เมื่อต้องเจอกับบทเนื้อเรื่องเดิมแบบนี้ นางก็ยังจนปัญญาอยู่บ้าง
“ยวนยวน ยวนยวน” กู้ซวี่จือโบกมือไปมาตรงหน้า “คุณเหม่อแล้วนะ”
“กำลังคิดอะไรอยู่?”
หยวนอวิ๋นไม่พูด
นางจะพูดได้อย่างไรว่า “กำลังคิดว่าจะทำยังไงให้คุณแก้แค้นฉัน”
“กู้... กู้ซวี่จือ” นางยังไม่ชินกับการเรียกชื่อจริงของเขา
พอได้ยินน้ำเสียงไม่เป็นธรรมชาติของนาง กู้ซวี่จือก็เอ่ยใบ้เบา ๆ “เรียกเหมือนเมื่อก่อนก็ได้นะ”
“เรียกแบบไหน?”
กู้ซวี่จือครุ่นคิด “สองคำ เป็นคำคุณศัพท์ทั้งคู่”
หยวนอวิ๋นเกลียดตัวเองที่เข้าใจทันที
นางแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย
ในหัวมีแต่ความคิดว่า... กว่าจะได้ใช้ชีวิตดี ๆ ขึ้นมาบ้าง บทเนื้อเรื่องเดิมจะบีบให้ฉันตายเลยหรือไง
ยังดีที่บทเนื้อเรื่องช่วงนี้ไม่จำเป็นต้องรีบทำให้สำเร็จ นางค่อย ๆ คิดหาทางได้
หยวนอวิ๋นกินอิ่มดื่มหนำ วันรุ่งขึ้นจึงสวมชุดราตรีสั่งตัดที่ตัวเองเลือกไว้ โดยให้กู้ซวี่จือเป็นคนจ่ายเงิน แล้วไปงานเลี้ยงพร้อมกับเขา
งานเลี้ยงจัดขึ้นที่เมืองข้างเคียง ใช้เวลาเดินทางครึ่งชั่วโมง
พระเอกกับนางเอกพบกันครั้งแรกในงานเลี้ยงนี้
ใครจะรู้ว่าทายาทเมืองหลวงจากวงการคนสำคัญเมืองหลวง กับคุณหนูใหญ่แห่งแดนเจียงเจ้อ จะมาร่วมงานเลี้ยงในเมืองเล็ก ๆ แห่งเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมายได้อย่างไร