“ฉันประเมินเจ้าต่ำไปจริง ๆ หนีเก่งขนาดนี้เชียว หยวนอวิ๋น”
? ฉันไม่รู้เลยว่าคุณเป็นอะไรไป
“ปีนี้คงใช้ชีวิตสุขสบายดีสินะ” น้ำเสียงเย็นชาของกู้ซวี่จือฟังออกไม่ยากว่าประชดประชัน
หัวใจของหยวนอวิ๋นพลันจมวูบ
นางทำสีหน้าเรียบสงบ ไม่เผยอารมณ์แม้แต่น้อย ทว่าในใจกลับตะโกนว่า 【ระบบ รีบพูดอะไรสักอย่างสิ!】
ระบบยังคงแกล้งตายเหมือนเดิม
หยวนอวิ๋นแทบจะเดือดดาล
แต่หลังจากโกรธอยู่ได้แค่ครึ่งส่วน ราวกับไฟลุกสูงเพียงครึ่งจั้ง นางก็ทำได้เพียงมองกู้ซวี่จืออย่างระมัดระวัง
นางเพิ่งจะยกมือขึ้น ก็พลันได้ยินเสียงโลหะกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง
เป็นเสียงโลหะกระทบกัน
ดังมาจากข้อมือของนางเอง
หยวนอวิ๋นก้มลงมองอย่างงุนงง
ให้ตายสิ
มือทั้งสองข้างของนางถูกใส่กุญแจมืออยู่จริง ๆ
ในปีที่หายไป นางดันกลายเป็นนักโทษหลบหนีไปแล้วหรือไง?!
หยวนอวิ๋นเหงื่อแตกพลั่ก
ใครจะเข้าใจบ้าง นางไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับปีนี้เลยแม้แต่น้อย
นางเห็นกู้ซวี่จือขับรถมาถึงครึ่งภูเขา แสงไฟจากเบื้องหน้าค่อย ๆ ส่องเข้ามา เผยให้เห็นถนนบนเขาที่ลาดยางเรียบแล้ว
ตั้งแต่ถนนช่วงนี้เป็นต้นไป หยวนอวิ๋นสังเกตเห็นว่ามีการติดตั้งไฟถนนไว้สองข้างทางทุก ๆ สิบกว่าเมตร
ที่นี่ถูกพัฒนาไปแล้ว...
หยวนอวิ๋นมองไปข้างหน้าอีกครั้งด้วยความสงสัยระคนไม่สบายใจ
ตรงครึ่งภูเขาที่อยู่ไม่ไกลมีประตูเหล็กบานใหญ่ บัดนี้กำลังเปิดออกอย่างช้า ๆ ราวกับกำลังต้อนรับรถคันนี้
ดูแล้วก็ไม่เหมือนสถานีตำรวจ
กู้ซวี่จือมีบ้านหลังใหม่อีกแล้วหรือ?
เป็นอย่างที่นางคิด รถแล่นผ่านประตูเหล็กเข้าไป แล้วประตูใหญ่หรูหราก็ปิดลงด้านหลัง ราวกับกำลังส่งนางเข้าไปในคุกที่ลึกจนหยั่งไม่ถึง