หลังเปลี่ยนเป็นชุดผู้ป่วยและล้างเครื่องสำอางออกแล้ว หยวนอวิ๋นมองใบหน้างดงามราวแสงจันทร์กระจ่างใสในกระจก ก่อนกะพริบตาปริบ ๆ หยาดน้ำบนแพขนตาพลันร่วงลงมา
ในเมื่ออนาคตหลู่หรานจะชอบนางเอกดอกไม้ขาวตัวน้อยแบบนั้น นางก็จะเอาใจเขาให้ตรงจุด
แต่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ หยวนอวิ๋นก็เห็นคนคุ้นตาถูกเข็นผ่านไปตามทางเดิน จากประตูห้องผู้ป่วยที่ยังปิดไม่สนิท
หญิงสาวที่ใช้ชื่อในโลกออนไลน์ว่า [ถังถังเองจ้า]
บริเวณแขนขวาของนางว่างเปล่า เหลือเพียงบาดแผลขนาดใหญ่เป็นโพรงเลือด
หยวนอวิ๋นเม้มริมฝีปาก
ประตูปิดลงตรงหน้านางฉับพลัน
หลู่หรานที่เปลี่ยนเป็นชุดผู้ป่วยเช่นกันมีผิวขาวซีดราวกับแวมไพร์
นิ้วมือของเขาเรียวยาว ข้อนิ้วเด่นชัดเป็นพิเศษ ประหนึ่งลำไผ่ผอมบาง เส้นเลือดบนหลังมือยังนูนขึ้นมาเล็กน้อย
หยวนอวิ๋นมองอยู่อีกหลายวินาที
จากนั้นก็ได้ยินหลู่หรานเอ่ยเสียงเบาว่า “อย่ามอง”
“หืม? อะไรหรือ?”
หยวนอวิ๋นงุนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะเข้าใจทันทีว่าหลู่หรานกลัวนางตกใจกับภาพน่าสยดสยองเมื่อครู่งั้นหรือ?
จะเป็นไปได้อย่างไร
ตอนนั้นสิ่งเดียวที่นางคิดคือ โรงพยาบาลทหารแห่งนี้คงไม่ปลอดภัยอีกต่อไปในไม่ช้า
ไม่ว่าจะถูกกัดหรือถูกซอมบี้ข่วน ขอเพียงมีบาดแผล ก็ต้องติดเชื้อไวรัสแน่นอน
ระยะฟักตัวมีตั้งแต่ 10 ชั่วโมงถึง 10 วัน และยิ่งไวรัสแพร่กระจาย ระยะฟักตัวก็ยิ่งสั้นลง
หากโชคร้าย มี “คน” กลายพันธุ์ขึ้นมาตอนพวกเขาหลับ ที่นี่ก็จะกลายเป็นบาร์แห่งที่สองเท่านั้น
หยวนอวิ๋นมองเด็กหนุ่มที่เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า เงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนเอ่ยด้วยเสียงที่มีเพียงทั้งสองคนได้ยินว่า “หลู่หราน…คืนนี้พวกเราอย่านอนกันเลย”