คืนนั้นหยวนอวิ๋นฝันเรื่องหนึ่ง
จะเรียกว่าฝันร้ายก็ไม่เชิง
แต่จะบอกว่าเป็นฝันดีก็ไม่ได้
เพราะในฝันนางถูกกู้ซวี่จือขังเอาไว้ ไปไหนไม่ได้ ถูกบังคับให้แต่งตัวหรูหรา กินดีอยู่ดี สวมทองใส่หยก แถมทุกวันยังได้ยินกู้ซวี่จือหัวเราะเสียงแหบพร่าว่า “ให้เจ้าหลอกข้า ให้เจ้าใช้ข้าเยี่ยงวัวเยี่ยงม้า หยวนอวิ๋น เจ้าตายแน่...”
“...”
【หาเงินได้เท่าไรแล้ว มึงระบบ】หยวนอวิ๋นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ถามเสียงแหบ
【ประมาณหกล้านแล้ว ยังขาดอีกสองร้อยเก้าสิบสี่ล้าน โฮสต์】
【อยู่ ๆ ร่างกายฉันก็รู้สึกไม่สบายขึ้นมาเร็ว มานวดให้หน่อย】
【ได้เลย โฮสต์】
เดิมทีหยวนอวิ๋นไม่คิดว่านี่เป็นการแก้แค้น
ถึงอย่างไรจะมีคนดีที่ไหนใช้วิธีแก้แค้นด้วยการทุ่มเงินอย่างบ้าคลั่งกันล่ะ
แต่หลังจากนอนไม่หลับอยู่พักใหญ่ หยวนอวิ๋นก็เริ่มไม่แน่ใจแล้ว
ใครบอกว่าวิธีแก้แค้นแบบนี้โง่ วิธีนี้ฉลาดจะตายไป
กู้ซวี่จือไม่พูดอะไร ไม่ทำอะไรสักอย่าง เอาแต่ทุ่มเงินอย่างเดียว ก็ทำให้นางคิดมากจนเป็นถึงขนาดนี้ได้!
หยวนอวิ๋นไม่ไหวแล้ว
นางตัดสินใจจัดการเรื่องนี้ให้จบโดยเร็ว
วันรุ่งขึ้นก็เปิดไลฟ์
คนนิรนามคนนั้นมาอีกจริง ๆ แถมพอมาก็ส่งของขวัญไม่หยุด ราวกับเครื่องพิมพ์เงินไร้หัวใจ
หยวนอวิ๋นจ้องความคืบหน้าของภารกิจที่พุ่งขึ้นเป็นเส้นตรง พลางกำหมัดแน่น
……
คราวนี้พอปิดไลฟ์ ยอดก็แตะสิบล้านแล้ว
นางคำนวณไว้แล้ว ตั้งแต่เริ่มไลฟ์จนจบแต่ละครั้ง หากคนนิรนามส่งของขวัญไม่หยุดแม้แต่วินาทีเดียว ก็จะส่งได้พอดีห้าล้าน
เมื่อความคืบหน้าภารกิจถึงยี่สิบล้าน กู้ซวี่จือก็กลับมา
หยวนอวิ๋นมองกู้ซวี่จือที่หว่างคิ้วมีแววเหนื่อยล้าเล็กน้อย ชั่วขณะก็แยกไม่ออกว่าเขาเหนื่อยจากการเพิ่งกลับจากตระกูลกู้ หรือส่งของขวัญจนมือเป็นตะคริวกันแน่