หยวนอวิ๋นเคยสงสัยอยู่พักหนึ่งว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า
หนึ่งแสนล้าน นางได้ยินชัดเจน แต่... แต่งงานหรือ?
“คุณ... พูดอีกครั้งสิ”
“แต่งงานกับฉัน ฉันจะร่างสัญญาให้”
“คุณไม่ได้ต้องการ—” คำว่าแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เกือบหลุดจากปาก
โชคดีที่หยวนอวิ๋นยั้งตัวเองไว้ได้ทัน
นางจ้องกู้ซวี่จือด้วยความตกตะลึงอย่างยิ่ง ส่วนอีกฝ่ายก็กำลังสบตานางอย่างลึกซึ้ง
“ตกลงไหม?” เสียงของกู้ซวี่จือทุ้มต่ำ หนักแน่น
นี่มันขอแต่งงานหรือบังคับแต่งงานกันแน่?
ไม่สิ ไม่ว่าจะอย่างไหน ทำไมพระเอกถึงจู่ ๆ ก็มาบอกว่าจะแต่งงานกับนางล่ะ?
สมองของหยวนอวิ๋น ผู้ที่คุยโวว่าตัวเองเข้าใจเนื้อเรื่องดีที่สุด ยังหยุดทำงานต่อไป
นางถามว่า “ทำไม?”
“พ่อแม่คุณจะยอมรับเหรอ?”
กู้ซวี่จือมองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง “ไม่จำเป็นต้องได้รับความเห็นชอบจากใคร นอกจากคุณ”
“……”
“งั้นขอฉันคิดดูก่อนนะ” หยวนอวิ๋นทิ้งท้ายอย่างฝืนรักษาความสงบไว้ แล้วก็หนีเตลิดไปโดยไม่หันกลับมามอง
-
【เล็กอวิ๋น วันนี้ว่างไหม? ออกมาดื่มกาแฟด้วยกันไหม?】
หยวนอวิ๋นกำลังมองสวนด้านนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ จู่ ๆ ข้อความจากเหวินซีก็เด้งขึ้นมา
นางมองโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย ขมวดคิ้วเล็กน้อย หลายครั้งที่เตรียมจะพิมพ์ตอบแต่ก็หยุด สุดท้ายจึงตอบไปสั้น ๆ ว่า【ได้】
ระหว่างที่กู้ซวี่จือยังไม่ลงมาชั้นล่าง หยวนอวิ๋นก็รีบคว้ากระเป๋าออกจากบ้านไปทันที
ตอนกู้ซวี่จือลงมาชั้นล่าง เขาเห็นเพียงเงาร่างที่หายลับไปอย่างรวดเร็ว
เขาหรี่ตาลง กรามขบแน่นเล็กน้อย
เขาโทรหาผู้ช่วยจ้าว “จับตาดูเธอไว้”
……
ทันทีที่หยวนอวิ๋นเดินเข้าร้านกาแฟ ก็เห็นเหวินซีลุกขึ้นโบกมือเรียก