“เรียน[พนักงาน]ทุกท่านโปรดทราบ กรุณาออกจากนครรุ่งอรุณทันที นครรุ่งอรุณจะพังทลายลงอย่างสมบูรณ์ในอีกสามนาที”
“ขอบคุณอย่างยิ่งสำหรับความพยายามและความทุ่มเทของทุกท่าน แต่โปรดปกป้องชีวิตของตนเองโดยไม่เลือกวิธี”
เสียงนี้ดังขึ้นพร้อมกันที่ข้างหูของ[พนักงาน]ทุกคน กล่าวซ้ำสามครั้งติดต่อกัน
ฮวาจือลังเล โจวเข่อก็อึ้งงัน
พวกนางไม่ยอมจำนน... อุตส่าห์มาถึงขั้นนี้แล้ว อุตส่าห์เหลืออีกเพียงก้าวเดียว อุตส่าห์กำลังจะพิชิต《มหานครรุ่งอรุณ》ได้อย่างสมบูรณ์อยู่แล้ว
ในตอนนี้ ผู้คนเบื้องล่างก็เหมือนจะได้ยินเสียงนี้เช่นกัน พวกเขาจ้องมองมายังนาง
แววตาสิ้นหวังนั้น ในที่สุดพวกเขาก็ไม่ได้รับรุ่งอรุณที่เป็นของตนอย่างนั้นหรือ?
ส่วนหยางโยว่ก็ตะโกนจนเสียงแหบแห้งยิ่งกว่าเดิม: “พี่! พี่!!”
เขายังหาพี่ชายของเขาไม่พบ
ปู้ปู้และคนอื่นๆ ได้รับการช่วยเหลือออกมาแล้ว แต่จู่ๆ หยางจั่วกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
หยางโยว่ร้อนรน
“ขอร้องล่ะ ช่วยหาพี่ชายของข้าด้วย”
ตอนนี้อวี๋ซีได้ควบคุมสิทธิ์ทั้งหมดของนครรุ่งอรุณแล้ว เขาจึงอ้อนวอนอวี๋ซี
แต่อวี๋ซีก็หาไม่พบเช่นกัน
แต่จะเป็นไปได้อย่างไรว่าจะหาไม่พบ? เป็นไปไม่ได้ที่จะหาไม่พบ!
คนเป็นๆ ตัวโตขนาดนั้น—
“จะเป็นไปได้อย่างไรว่าจะหาไม่พบ?”
เขายังมีปฏิกิริยารุนแรงอย่างหนึ่งว่า พี่ชายของเขาอยู่ที่นี่
จากนั้น อวี๋ซีก็ถามขึ้นมาทันทีว่า: “เจ้ากำลังพูดอะไร?”
หยางโยว่ตะลึง: “ข้าบอกว่า จะเป็นไปได้อย่างไรว่าจะหาไม่พบ?”
อวี๋ซี: “ไม่ใช่เจ้าพูดอย่างนั้นหรือ?”