แม้แต่รอยเท้ายังเหมือนกัน เช่นนั้นคำพูดของเวินเหลียนอีเมื่อครู่ว่าเป็นความจริงหรือไม่ คำตอบก็ชัดเจนยิ่งนัก
สีหน้าของทุกคนย่ำแย่ลงไปอีก ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ ลองคิดดูว่าจู่ๆ มีคนที่หน้าตาเหมือนคุณเปี๊ยบปรากฏตัวตรงหน้า ปฏิกิริยาแรกต้องเป็นความตกตะลึง ไม่ใช่ความยินดี
แค่มองกระจกนานๆ แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มให้ตัวเองยังรู้สึกกลัวได้เลย แล้วนับประสาอะไรกับ “ตัวเอง” ที่มีอยู่จริงๆ?
เด็กสาวผมสั้นที่อยู่ข้างๆ เข้าไปใกล้รอยเท้านั้น สูดจมูกฟุดฟิด แล้วก็ให้ข่าวที่น่าตกใจยิ่งกว่า:
“ตอนนี้เธออยู่ในโรงพยาบาล”
หลีอู้นึกย้อนถึงคำแนะนำตัวของคนๆ นี้อย่างรวดเร็ว
——“หลันหลี ขึ้นงานครั้งที่สาม”
หลันหลีมีผมบ๊อบติดหูย้อมสีฟ้าทะเลสาบหนึ่งแถบ ใส่เสื้อรัดรูปสีขาวลายกราฟิก คลุมด้วยเสื้อหนังสั้นสีดำ ดูเป็นสาวเท่สุดๆ
บุคลิกของเธอโดดเด่นมาก ตรงไปตรงมาดี
น่าจะเป็นตำรวจ
หลีอู้เคยมีเรื่องต้องติดต่อกับตำรวจอยู่บ่อยๆ ไม่มีทางจำผิด และที่เธอมั่นใจว่าเจ้าของรอยเท้ากำลังอยู่ในโรงพยาบาลศัลยกรรมตกแต่ง ก็คงเป็นเพราะมีอาวุธวิญญาณที่ใช้ติดตามร่องรอยอยู่ในมือ
ไม่ผิดคาด เมื่อถูกคนอื่นซักไซ้ ในไม่ช้าหลันหลีก็เฉลยประเด็นนี้ด้วยตัวเอง:
“อาวุธวิญญาณของฉันทำให้ฉันจับกลิ่นภายในระยะที่กำหนด และได้ข้อมูลการเคลื่อนไหวภายในสิบนาทีของเจ้าของกลิ่น”
หมาตำรวจ
หลีอู้เห็นภาพในหัวแว่บเดียว
เธอหันไปมองหลันหลี: “ระบุตำแหน่งได้เหรอ?”
หลันหลี: “ข้อมูลต่อเนื่องแค่ห้านาที”