ฮวาจือ? หนูน้อย?
หลีอู้แปลกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะได้เจอเพื่อนทางเน็ตซึ่งเพิ่งรู้จักกันแบบตัวเป็นๆ เร็วขนาดนี้ เธอปล่อยไปตามธรรมชาติแล้วขึ้นรถ
“ฉันชื่อสือซุ่ย เป็นสัตวแพทย์”
หยางจั่วมองผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้เปิดโปง
ชื่อของหลีอู้ในหมู่คนหน้าใหม่นับว่าดังใช้ได้ การสร้างตัวตนปลอมเข้าไปจะช่วยเลี่ยงปัญหามากโข แม้ฮวาจือจะให้ความรู้สึกที่ดี แต่ก็ไม่จำเป็นต้องบอก
อีกอย่าง... จะได้ไม่ทำให้อีกฝ่ายอึดอัด
ฮวาจือเรียกอย่างว่าง่ายว่า “พี่ซุ่ย”
หลีอู้ขึ้นไปนั่ง สังเกตว่าเธอหอบหิ้วข้าวของสารพัด ฮวาจือรื้อของในกระเป๋าแล้วหยิบถั่วอบแห้งยื่นให้หลีอู้ทันที
“เอานี่!”
หลีอู้รับไว้ แต่ไม่ได้กิน
ตลอดทาง ฮวาจือพูดไม่หยุดเพื่อสร้างบทสนทนา แต่เธอฉลาดทีเดียว รู้วิธีเลี่ยงเรื่องละเอียดอ่อน ทำให้บรรยากาศพูดคุยผ่อนคลายมาก
หลีอู้ก็จงใจเผยข้อมูลเล็กน้อย ให้ฮวาจือคิดว่าความสามารถทั้งคู่สูสีกัน ตัวเองแค่จิตใจดีกว่าเล็กน้อย
ฮวาจือยังคงกระตือรือร้น และเริ่มแบ่งปันข้อมูลที่ตนรวบรวมได้เกี่ยวกับเมืองคนงามอย่างเปิดเผย
งานนี้เริ่มต้นด้วยคนสิบคน พวกเธอจะถูกส่งไปจอดที่โรงพยาบาลศัลยกรรมของเมืองคนงาม ได้ข่าวว่างานนี้มีบริการเสริมสวยฟรี แถมได้หน้าเทพเป็นธรรมชาติราวกับเกิดมาสวย
ทันใดนั้น ในจังหวะที่ตื่นเต้นสุดขีด เธอกลับย้ำเสียงเครียดว่า “แต่ว่า ทั้งหมดนี้เป็นกลลวงของปีศาจ เป็นสิ่งล่อใจที่ไม่ดี คุณต้องระวังอย่างเข้าไปถูกลวงในนั้นนะ อันตรายมาก”