หลันหลีหยิบก้อนเนื้อขนาดฝ่ามือที่ชุ่มเลือดออกมา ฟันทั้งหมดถูกทุบจนหลุด ลิ้นก็ถูกตัด เหลือเพียงริมฝีปากที่กระหายเลือดซึ่งบางครั้งก็อ้าออก บางครั้งก็หุบเข้า
"ของสิ่งนี้เรียกว่า 'ริมฝีปากกรีดร้อง' เมื่อมีกลิ่นอายอันตรายอยู่ใกล้ ๆ มันจะร้องขึ้นมา ยิ่งอันตรายมากเท่าไหร่ เสียงก็ยิ่งดัง หัวหน้าพยาบาลปรากฏตัวขึ้นมา มันก็ระเบิดเสียงกรีดร้องดังสนั่น เธอน่าจะได้ยินใช่ไหม?"
หลีอู้พยักหน้า เสียงนั้นยากที่จะมองข้ามจริง ๆ
สายตาของหลันหลีจริงจัง: "เสียงกรีดร้องครั้งนั้น ดังที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินตั้งแต่มีเจ้านี่มา"
นั่นหมายความว่าภัยคุกคามนั้นเกินกว่าที่จะจินตนาการได้มาก
หลีอู้จมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด เธอสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงของภัยคุกคามนั้นโดยตรงที่สุด เธอยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกฆ่าแล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้น
แต่เมื่อรู้ถึงสรรพคุณของอาวุธวิญญาณในมือหลันหลีแล้ว ก็สะดวกขึ้นเยอะ
หลีอู้หยั่งเชิง: "ขายไหม?"
หลันหลีปฏิเสธการหยั่งเชิง: "ไม่ขาย"
สมเหตุสมผลอยู่ 'ริมฝีปากกรีดร้อง' นี้คือของปกป้องชีวิตชั้นยอด ผสมกับความเร็วของหลันหลีแล้ว ในสถานการณ์ปกติจะฆ่านางได้ก็ยาก
ดึกแล้ว หลีอู้เตรียมตัวลาจาก
"จะไปแล้วเหรอ?"
หลันหลีคุยสนุกจนยังรู้สึกค้างคา
วินาทีถัดมา ฝีเท้าของหลีอู้หยุดลง และส่งสัญญาณให้หลันหลีเงียบ
หลันหลีตื่นตัวในทันที ลดเสียงต่ำ: "เกิดอะไรขึ้น?"
หลีอู้: "เธอถูกจับตามอง มีคนแอบฟังอยู่นอกกำแพง"
เธอวาง 'ตาน้อย' ไว้นอกห้องคอยเฝ้าระวังอยู่แล้ว ก็เห็นว่ามีคนจริง ๆ