ค่ำคืนนั้น ม่านหมอกปกคลุมทั่วทั้งเมือง แสงไฟในเมืองคนงามดูเหมือนจะหรี่ลงเล็กน้อย
ผู้คนในบ้านแต่ละหลังพากันเดินออกมา พวกเขาสวมหมวกและหน้ากากกันทุกคน เดินไปอย่างไม่รีบไม่ร้อนเข้าล้อมรอบนอกของโรงพยาบาลศัลยกรรม นั่นคือหอพักของบุคลากรทางการแพทย์
ด้านหน้าประตูใหญ่ของโรงพยาบาล มีผู้หญิงคนหนึ่งที่คอถูกตีจนหักงอไปข้างหลังเก้าสิบองศา ใส่รองเท้าส้นสูง เดินกะเผลกพลางโบกมือเรียกทุกคน
"พวกคุณมาแล้วเหรอ?"
"ทำไมคุณถึงกลายเป็นแบบนี้?"
"เพราะฉันตายไปครั้งหนึ่ง"
"พวกนั้นมีคนลงมือฆ่าคุณตั้งแต่คืนแรกเลยหรือ คุณถูกจับได้รึเปล่า?"
"ไม่... พวกนั้นไม่มีทางจับอะไรได้หรอก อีกไม่นานฉันก็จะซ่อมแซมร่างกายนี้แล้ว แต่ก่อนหน้านั้น... เรื่องของทุกคนสำคัญกว่า"
ผู้คนไม่ถามอะไรอีก ภายใต้การนำทางของพยาบาล พวกเขาไปยืนอยู่นอกหน้าต่างห้องพัก
ห้องพักทุกห้องมีหน้าต่างแบบมองเห็นทางเดียว เหล่าพนักงานจะไม่มีทางรู้เลยว่าในยามดึก ด้านที่เคยมองออกได้จะเปลี่ยนไป เมื่อมองผ่านหน้าต่างทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้านี้ ผู้คนสามารถเห็นสภาพภายในห้องได้อย่างชัดเจน
พวกเขาจ้องมองใบหน้ายามหลับของพนักงาน บ้างก็หยุดยืนอยู่หน้าหน้าต่าง เอามือทั้งสองทาบลงบนกระจกเพื่อให้มองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
"ฉันขอผู้หญิงคนนี้..."
ทันทีที่พวกเขาพูดจ่าหน้าถึงใครสักคนเช่นนั้น หัวหน้าพยาบาลก็จะบันทึกไว้ให้
หลังจากคนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าผ่านไป ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินหน้าบึ้งตึงเข้ามาหาหัวหน้าพยาบาล
เธอดูตึงเครียดอย่างมาก เสียงก็แหบต่ำ: "ฉันต้องเข้ารับการซ่อมแซม"