"ข้ารู้"
หลีอู้จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าการให้ลิลี่น่าเข้ามายุ่งจะเกิดปัญหา และเพราะอย่างนี้ต่างหากถึงต้องให้ลิลี่น่าลงมือ
"ในเมื่อเจ้ามาถึงม่านหมอกระดับถนนโลหิตทมิฬได้ ก็พิสูจน์ว่าเจ้าไม่ได้เข้าม่านหมอกเป็นครั้งแรกใช่ไหม?" ลิลี่น่าขยี้หว่างคิ้ว ดูปวดหัวมาก
"เจ้าควรรู้ เด็กพวกนี้เป็นแค่ภาพจำลองที่วนซ้ำไปมาในม่านหมอกไม่รู้จบ จำเป็นด้วยหรือ?"
"ความเป็นความตายของพวกนาง เกี่ยวอะไรกับเจ้า ยังไงครั้งหน้าม่านหมอกก็เข้าวัฏจักรใหม่"
หลีอู้ยังคงตอบด้วยประโยคเดิม: "ข้ารู้"
สามคำสั้นๆ เรียบนิ่งแต่แฝงเจตจำนงที่ไม่มีวันทลาย
"เจ้ารู้แล้วยัง..." ลิลี่น่าไม่รู้จะพูดต่ออย่างไร
หลีอู้: "ข้าเข้าม่านหมอกนี้ไม่ใช่แค่ผ่านทาง แต่จะทิ้งร่องรอยของข้าไว้ในม่านหมอกนี้ กระทั่ง... รักษาม่านหมอกนี้"
"หมอผู้เชี่ยวชาญเมื่อเจอโรคร้ายที่รักษายาก ย่อมเกิดอาการโรคประจำตัวประหลาดๆ เจ้าควรรู้ดีกว่าข้า"
"ผู้ป่วยไม่อยากให้หมอทอดทิ้ง แน่นอน... หมอที่สมศักดิ์ศรีก็จะไม่ยอมแพ้ก่อนผู้ป่วย"
การยอมรับความเจ็บปวดของวัฏจักรไม่ใช่ความท้อแท้ หากเป็นเพราะพวกมันยังดิ้นรนรอโอกาสรอด
ลิลี่น่าหมดคำพูด
หลีอู้บอกว่าตัวเองเป็น "หมอเถื่อน" ได้ ก็เป็นเช่นนั้นจริง