ทันใดนั้น เสียงออดดังขึ้นในหู เสียงฝีเท้าดังก้องในห้องมืดสลัวนี้ชัดเจนเป็นพิเศษ เสียงฝีเท้ามากขึ้นเรื่อย ๆ จนได้ยินเสียงพวกเขาพูด
“คันจัง...คันจัง”
“อาการต้านการเปลี่ยนถ่ายวันนี้ทรมานสุด ๆ เลย ไอ้คนหัวแข็งนั่นยังพยายามขัดขืนอีกนะ ทั้งที่ได้เป็นนักเรียนดีเด่นแล้วยังไม่รู้จักพออีก รนหาที่ตายวันแล้ววันเล่า ในที่สุดก็ทนถึงเวลานี้ได้ รีบทำ[พิธีกรรม]กันเถอะ”
คนที่เดินอยู่หน้าสุดเกาแกรก ๆ ไปทั่วร่างเพราะอาการต่อต้านอย่างรุนแรงระหว่างสมองกับร่างกาย เขาคันไปทั้งตัวจนแทบคลั่ง ยังพอมองเห็นว่าเปลือกหนังนั่นกำลังเปลี่ยนแปลง ราวกับมีอะไรบางอย่างจะแตกออกมาจากข้างใน
แม้จะมองผ่านเสื้อผ้าก็ยังเห็นว่ามีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ด้านหลัง ดันจนหนังโป่งพอง
จำนวนคนมากขึ้นเรื่อย ๆ เดินออกมาจากความมืด ร่างกายโค้งงอ ทุกคนล้วนเกาหัวแคะหูตัวเอง
แววตาพวกเขาแปลกประหลาด เปี่ยมความคาดหวัง เจ็บปวด ต่อสู้ดิ้นรน และบ้าระห่ำในเวลาเดียวกัน
หลีอู้กับสมองน้อยหาที่หลบตรงมุมหนึ่ง ตอนนี้ร่างกายพวกเขาแทบจะไม่อาจขัดขืนอะไรได้เลย ร่างกายของเธออยู่ที่ไหนยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ได้แต่รอดูสถานการณ์และส่งข่าวออกไป
จริง ๆ แล้วหลีอู้ก็ไว้ใจคนอื่นไม่ได้เต็มร้อยนัก สถานการณ์เธอแบบนี้...ขอแค่หาสมองเธอเจอแล้วทำลาย ก็จะฆ่าเธอได้อย่างง่ายดาย
ถ้าเธอตาย ตำแหน่งสุดยอดหน้าใหม่ก็จะว่างลง ในการแข่งรอบจัดอันดับที่จริงจังขนาดนี้ ใครจะรับประกันได้ว่าอีกฝ่ายจะเลือกศีลธรรมหรือผลประโยชน์