“ฮะ……ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า จดหมายรักน่ะเหรอ? แกไอ้[หมาตัวน้อย]นี่คิดจริง ๆ เหรอว่าฉันจะตกลงปลงใจกับแก จะชอบแก?”
“บอกตามตรงนะ พวกเราที่นี่ทุกคนความทรงจำเชื่อมถึงกัน ฉันพาแกมานี่ก็แค่เพราะเห็นในความทรงจำของคนอื่น ได้ยินความคิดของแก”
“ฉันจงใจตบตาแกมา”
“แกก็รู้ว่าฉันไม่ใช่หลิวเหวินตัวจริง แต่ตอนฉันแสดงละครให้ดูแกก็ยังเดินเข้ามาอย่างโง่งม เอาแต่จดหมายรักยัดใส่มือฉัน…”
เขาฉกจดหมายรักในมือของกู้โยวมาถือไว้ พินิจลวดลายบนซองสวยงามอย่างพินิจพิเคราะห์
“ชอบฉันเหรอ? แกไม่ดูบ้างหรือว่าแกคู่ควรหรือเปล่า”
“นักเรียนดีเด่นกับ[หมาตัวน้อย]น่ะ ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกันหรอก”
พูดจบเขาก็ค่อย ๆ ฉีกจดหมายรักนี้จากกลางซองออกเป็นสองส่วน
กู้โยวมองดูด้วยตาตนเอง แววตาไร้ซึ่งความหวั่นไหวแม้แต่น้อย
“จดหมายรักนี้…ไม่ได้ให้แกคนเดียวหรอก”
“หลิวเหวิน” อ้าปากค้างด้วยความเหลือเชื่อ
กู้โยวกำหมัดแน่น มีดผลไม้ที่กำไว้ในมือแล้วแทงเข้าไปที่หัวใจของ “หลิวเหวิน” อย่างไม่ลังเล
เธอเอาสองมือดันด้ามมีด ใช้แรงทั้งหมดที่มี
“ฉันมาที่นี่ ก็เพื่อจะให้พวกแกคืนตัวจริงของพวกเขากลับมาทั้งหมด!”
จดหมายรักเปื้อนเลือดจากร่างของหลิวเหวิน หล่นลงบนพื้น ข้อความที่ถูกฉีกขาดรวมตัวกันเป็นประโยคหนึ่ง
“หวังว่าพวกคุณทุกคนจะได้กลับเป็นตัวเองที่แท้จริง”
สมองน้อยร้อนใจขึ้นมาทันใด แต่ก็ถูกหลีอู้รั้งไว้ทันที
“หลิวเหวิน” ถอยหลังไปครึ่งก้าว บาดแผลบนตัวของเขาฟื้นฟูอย่างรวดเร็วด้วยตาเปล่า เขาด่าอย่างดุร้ายว่า “บัดซบ”
พวกนักเรียนดีเด่นที่อยู่ด้านหลังต่างพากันหันไปมองกู้โยวทั้งหมด
และจากท้ายทอยของพวกเขา “แปะ” มีน้ำเลือดกระเด็นออกมา หนวดนับไม่ถ้วนเริ่มบิดยืดหดไปมา