หลีอู้ได้ยินแล้วก็อดแปลกใจไม่ได้เล็กน้อย
หยางจั่วกับนางมีความสัมพันธ์ที่ดีไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะเป็นคนขับรถให้กว่าครึ่งปี นิสัยก็รู้จักผ่อนสั้นผ่อนยาว เมื่อเจอปัญหาละเอียดอ่อนเขาก็รู้ว่าควรหยุดเมื่อถึงจุดที่ควร
อีกทั้งยังเด็กกว่า หลีอู้จึงมองเขาเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง ดังนั้นเมื่อเทียบกับคนอื่น นางจึงให้สิทธิพิเศษกับหยางจั่วมากกว่า
หยางจั่วรู้ข้อนี้ดี บางครั้งก็ได้คืบจะเอาศอก แต่ไม่เคยร้องขออะไร และด้วยท่าทีเช่นนี้
นั่นหมายความว่าเรื่องในใจเขามีน้ำหนักพอสมควร
เมื่ออีกฝ่ายพูดออกมาแล้ว หลีอู้ก็ไม่อยากดูเย็นชาเกินไป: "ว่ามาสิ?"
หยางจั่วลังเลครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า "เป็นเรื่องเกี่ยวกับน้องชายของผม"
หลีอู้นึกย้อนถึง "น้องชาย" ที่มีใบหน้าเหมือนหยางจั่วแต่มีนิสัยตรงกันข้ามสุดขั้ว
หยางโยว่เป็นคนบ้าทำงานขั้นสุด โดยปกติทำงานเสร็จแล้วพักหนึ่งสัปดาห์ก็จะทำต่อ แม้ว่าเขาจะอายุยังน้อย แต่ก็มีชื่อเสียงไม่น้อยในฟอรัม
อันดับพนักงานของเขาอยู่ในห้าพันอันดับแรก
ที่น่าสนใจคือ หลังจากผ่าน "ถนนโลหิตทมิฬ" หลีอู้ก็เบียดขึ้นสู่อันดับหนึ่งหมื่นแรกเช่นกัน
อัตราการเติบโตของหลีอู้ไม่เคยมีมาก่อนในหมู่[พนักงาน]ทั้งหมด และยังครองอันดับหนึ่งอย่างมั่นคงในลิสต์อัตราความสำเร็จโดยเฉลี่ย
ปัจจุบันนอกจากหลีอู้แล้ว ยังไม่มีใครที่มีอัตราความสำเร็จโดยเฉลี่ยของภารกิจอยู่เหนือกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์