“จี๊ด จี๊ด จี๊ด——”
กลิ่นฉุนของควันดินปืนลอยเข้ารูจมูกของผู้คน ท่ามกลางกองซากศพและทะเลเลือดนั้นไม่มีใครลุกขึ้นมาได้สักคน ยิ่งไม่มีใครเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา
มีเพียงเจ้าหนูที่เด็กหญิงปกป้องไว้อย่างดีเท่านั้นที่เป็นผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว
หลีอู้ก้าวข้ามภูมิประเทศขรุขระสูงชัน ค่อย ๆ เดินมายังกองศพ
นางนั่งลงข้างก้อนหินที่ถูกระเบิดจนกระเด็นขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย มองดูแขนข้างเดียวที่โผล่พ้นออกมา นางก็พอจะตัดสินได้
นี่คือมือของยายา
นางไม่ได้ตายเพราะแรงระเบิด แต่ถูกฝูงชนมหาศาลที่แตกตื่นวิ่งหนีเหยียบย่ำจนตาย
ทว่านางกลับกำหนูเป็นที่เพิ่งหามาได้ไว้แน่น ปกป้องมันเอาไว้
เจ้าหนูดิ้นหลุดจากมือของยายา คลานออกมา มันไม่ได้วิ่งหนีไปในทันที แต่กลับจ้องมองหลีอู้อย่างเงียบ ๆ
จากนั้น เจ้าหนูก็เอ่ยวาจามนุษย์ออกมา “พี่อู้——”
เสียงของมันสั่นเครือด้วยความเจ็บปวดและน้อยใจ
……
ยายาเอาแต่มองหาเจ้าหนูมาตลอด
เพราะนางคิดว่าเพื่อนพิเศษคนหนึ่งที่นางได้รู้จักดูเหมือนจะชอบหนูมาก
หากนางหาหนูเป็น ๆ ได้ กระต่ายน้อยก็จะให้ขนมอร่อย ๆ กับนางมากมาย
นางจึงหาครั้งแล้วครั้งเล่า และก็หามาได้อีกหนึ่งตัว
ต่อมานางพบว่าเจ้าหนูตัวนี้พูดได้ และดูเหมือนจะเป็นเพื่อนของกระต่ายน้อย
ดังนั้นระหว่างทางไปหาเพื่อนใหม่ ยายาจึงคอยฟังหนูน้อยเล่าเรื่องของกระต่ายน้อยมาตลอด
ที่แท้เพื่อนใหม่ของนางก็เป็นกระต่ายน้อยที่เก่งกาจถึงเพียงนี้
คุยไปคุยมา จู่ ๆ นางก็หยุดเดิน เงยหน้ามองฟ้าแล้วถามว่า “หนูน้อย เธอเคยเห็นแสงอรุณไหม”