หลีอู้เหลือบมองพี่สิงห์เหล็กที่อยู่ด้านหลัง
ลุกขึ้นยืน ใบหน้าของตุ๊กตากระต่ายที่ไร้ความรู้สึกมาตลอด กลับถูกมองออกอย่างยากลำบากว่ามีความเงียบงันบางอย่าง
หลีอู้: "มี"
พี่สิงห์เหล็กยักไหล่ รู้ความแล้วถอยออกไปเอง
"ข้าจะรอให้พวกเจ้าคุยเสร็จ"
หลังจากพี่สิงห์เหล็กจากไป ฮวาจือก็ตรวจสอบอีกครั้ง ยืนยันว่าไม่มีใครแล้วจึงเอ่ยปาก
"ตอนนี้ข้าอยู่กับหยางโยว่ ข้าเจอเขาที่สถานีร้าง เขาถูกคนทำร้าย ตอนนี้อาการแย่มาก เขาให้ข้ามาบอกท่าน... หากท่านพบหยางจั่ว ก็ช่วยบอกเขาทีว่า ขอโทษ"
"เขาอาจ... ไม่มีโอกาสพูดคำนี้กับหยางจั่วด้วยตัวเองแล้ว"
น้ำเสียงของฮวาจือตอนถ่ายทอดนั้นเศร้าสลดยิ่ง บางทีอาจเพราะนางเห็นสภาพอันน่าอนาถของหยางโยว่ด้วยตาตัวเอง จึงถ่ายทอดอารมณ์ร่วมได้มากกว่า
หลีอู้ฟังออกว่าฮวาจือมีเสียงสั่นเครือปนสะอื้น
หลีอู้: "ตอนนี้พวกเจ้าอยู่ที่ไหน เขาบอกไหมว่าคนที่ทำร้ายเขาเป็นใคร"
ฮวาจือส่ายหน้า: "เขาไม่ได้บอก เขาฝากข้าถ่ายทอดคำขอโทษนี้แล้วก็สลบไป ข้าเดิมทีอยากพาเขาไปโรงพยาบาล แต่เขาถูกประกาศจับ"
ฮวาจือตอนแรกไม่รู้เรื่องประกาศจับ หลังจากแบกหยางโยว่ออกไปไม่นานก็มีคนจำได้ นางหนีเอาชีวิตรอดอย่างสุดชีวิตถึงรอดมาได้
ที่นางไม่อยากให้ใครได้ยินข่าวนี้ก็เพราะนางเชื่อใจแต่หลีอู้เท่านั้น
นางรู้สึกมาตลอดว่าคนที่ทำร้ายหยางโยว่จนเป็นแบบนี้ อาจเป็น[พนักงาน]
หลีอู้: "[พนักงาน]?"
หลีอู้จู่ๆ ก็ถามฮวาจือด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด: "หยางโยว่เคยผ่านการ[ดัดแปลงจักรกล]หรือไม่"