หลีอู้หันไปมองเด็กหญิงตัวเล็กที่ใช้สองมือประคองหนูอย่างทะนุถนอม
บนตัวเธอเต็มไปด้วยบาดแผล หน้าบวมช้ำ
เธอตะโกนว่า: "กระต่ายน้อย ฉันแย่งหนูเป็นๆ มาได้แล้วนะ!"
"แย่ง" มาได้
บาดแผลบนตัวเธอทำให้หลีอู้รู้สึกสะเทือนใจอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่พี่สิงห์เหล็กกลับชินชา
"นั่นคือราคาที่เธอต้องจ่ายเพื่อแย่งชิงอาหาร"
เธอชื่อยายา ใบหน้าของเธอสกปรกมอมแมมอยู่เสมอ เพราะไม่มีใครบอกเธอว่าต้องดูแลตัวเองอย่างไร
เธอไม่รู้ว่าพ่อแม่ของตนเป็นใคร ใน[สุสาน]มีเด็กเช่นเธอมากมาย และแทบทุกวันก็มีเด็กเหล่านี้เกิดใหม่
เพราะไร้ค่า เพราะไร้สถานภาพ ผู้คนที่อาศัยใน[สุสาน]แม้แต่จะเลี้ยงปากท้องตัวเองยังยากลำบาก นับประสาอะไรกับการเลี้ยงดูเด็ก
เมื่อวัตถุไม่ได้รับการตอบสนอง ปฏิกิริยาด้านลบก็จะค่อยๆ แทรกซึมไปทั่วทั้งตัวตน
จิตวิญญาณของมนุษย์ วิญญาณของมนุษย์ ค่อยๆ บีบคั้นความคิดของมนุษย์
จนกระทั่งพวกเขาเริ่มชาด้าน ถดถอยกลายเป็นสัตว์ป่า เก็บไว้เพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อน
พวกเขายังคงผสมพันธุ์ สืบเผ่าพันธุ์ แต่พวกเขาไม่ฝากความหวังไว้ที่ลูกหลานอีกต่อไป เด็กส่วนใหญ่ที่เกิดที่นี่จึงกลายเป็นเด็กไร้พ่อแม่
ทารกตายคลอดมีมากมาย บางครั้งทารกที่เพิ่งคลอดก็กลายเป็นอาหารในยามวิกฤต
มีเพียงส่วนน้อยที่ยากจะบอกว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่รอดชีวิตมาได้
เด็กที่โตเท่ายายาก็จะเริ่มออกหาอาหาร
ใน[สุสาน]ไม่มีแนวคิด "เคารพผู้อาวุโสและรักเด็ก" ทุกสิ่งที่สามารถเป็นอาหารได้คือทรัพยากรหายาก ใครแย่งได้ก็เป็นของคนนั้น