ตัดผ่านถนนร้างไร้ผู้คน หลีอู้และเวินเหลียนอีมาถึงใจกลางเมืองคนงาม
มองจากไกลเหมือนภูเขางามน้ำใส แต่พอเข้าใกล้ถึงพบว่าพืชพันธุ์ส่วนใหญ่ล้วนเป็นของเลียนแบบ
และที่สำคัญที่สุด... อุณหภูมิเย็นต่ำเกินไป
“ฮัดชิ่ว!” เวินเหลียนอีจามพลางกอดอกตัวเอง ก่อนชำเลืองมองหลีอู้ “เธอไม่หนาวเหรอ? ที่นี่ทำไมถึงหนาวขนาดนี้?”
หลีอู้ยังเฉยๆ เธอรับรู้อุณหภูมิได้ไม่ดีนักตั้งแต่เด็ก หนาวหรือร้อนก็ไม่เคยรู้สึกอะไร
อากาศติดลบสองสามองศา เธอยังใส่เสื้อแขนสั้นออกไปข้างนอกได้
แต่เธอรู้สึกถึงอุณหภูมิได้นะ
อุณหภูมิทั้งเมืองคนงามต่ำเกินเหตุจริงๆ เหมือนแต่ละบ้านติดเครื่องปรับอากาศที่คอยหล่อเย็นให้ทั้งเมือง
บางทีอาจเกี่ยวข้องกับสารชีวภาพในห้องใต้ดิน?
เพราะสารชีวภาพนั่นก็เก็บรักษาด้วยความเย็นโดยเฉพาะ
เวินเหลียนอีเห็นหลีอู้ไม่สนใจตน จึงคว้ามือเธอไว้ “ทำไมเธอไม่ตอบฉัน? คุ้มกันแบบเธอนี่ไม่ได้เรื่องเลย”
หลีอู้ปรายตามอง “ฉันพูดน้อยเป็นนิสัย”
เวินเหลียนอีเงียบไปชั่วขณะ เมื่อกี้เธอยังพูดกับอีกคนตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ?
แต่... ยิ่งหลีอู้แสดงท่าทีไม่แคร์เธอมากเท่าไร เธอก็ยิ่งอยากเอาชนะและดึงหลีอู้มาเป็นพวก
นั่นแหละถึงจะเร้าใจเธอ
ถ้าหลีอู้ถูกชักชวนง่ายๆ ด้วยข้อความสองสามประโยค เธอกลับจะรู้สึกไม่น่าสนใจ
ไม่นาน หลีอู้ก็เจอกระท่อมไม้ที่เย็นยะเยือกหลังหนึ่งตามแฟ้มข้อมูลแขก
นี่คือบ้านของ "หลินเหม่ยเหม่ย" แขกห้องผู้ป่วย 203 ที่เธอดูแลโดยตรง